طراحي سامانه‌هاي عملياتي در سيستم اتوبوسراني به منظور ساماندهي حمل و نقل مسافر درون شهري

با توجه به سهم عمده حمل و نقل همگاني در سفرهاي درون شهري، لازم است راهكارهايي جهت بهبود و توسعه اين سيستم ها از لحاظ كيفي و كمي صورت پذيرد. از ديدگاه كمي لازم است كه فاكتورهايي همچون توسعه زيرساخت ها، افزايش تعداد ناوگان، افزايش منطقه پوشش و همچنين افزايش زمان خدمات رساني مدنظر قرار گيرند درحالي كه از ديدگاه كيفي ميزان راحتي و آسايش مسافرين، كيفيت تجهيزات و ناوگان استفاده شده و مواردي از اين دست مورد توجه قرار مي گيرند. به منظور جذب شهروندان به استفاده از اين شيوه حمل و نقل لازم است كه به طور هم زمان هم از لحاظ كمي و هم از لحاظ كيفي، سامانه هاي اتوبوسراني ارتقاء يابند. در اين مقاله به بررسي راهكارهاي مختلف كنترل ناوگان اتوبوسراني به منظور ساماندهي حمل و نقل مسافر درون شهري و ارايه چهارچوب طراحي سامانه هاي عملياتي در سيستم اتوبوسراني پرداخته مي شود. همچنين نيازمندي هاي اطلاعاتي و نقش داده و اطلاعات در طراحي و ساماندهي حمل و نقل درون شهري در اين مقاله به منظور طراحي سامانه هاي مناسب مورد بررسي و تحليل قرار گرفته است.