تأثير نظريه كاركردگرايي بر شكل گيري بروكراسي و ساختار فرهنگ در ايران

بروكراسي يكي از فرآيندهاي دنيايي امروزه و جهان مدرن به شمار مي رود. پس از گسترش انديشه خرد گرايي ذيل رنسانس در غرب در كنار افزايش روز افزون جمعيت جهان انديشه عقلانيت ابزاري و بالطبع بروكراسي رو به گسترش گذاشت. در اين رهگذر تأثير نظريه كاركردگرايي بعنوان يكي از انديشه هاي عصر مدرن قابل توجه است. نظريه كاركردگرايي با توجه به فرآيند سيستمي و تاكيد بر ساختارها و كاركردها مي تواند در شكل گيري و توسعه بروكراسي سهمي بسزايي داشته باشد. ايران به عنوان يكي از كشورهاي در حال توسعه است كه نظريه كاركردگرايي مي تواند نقش بسزايي در گسترش بروكراسي و ساختار فرهنگي آن ناشي از انطباق با شرايط نوين ايفا كند. لذا بررسي تأثير ديدگاه كاركردگرايي بر فرآيند بروكراتيك و ساختار فرهنگي ايران حائز اهميت است. هدف از پژوهش حاضر بررسي تاثيرات نظريه كاركردگرايي بر ساختار بروكراتيك و فرهنگي ايران است. سؤال اصلي پژوهش اين است كه نظريه كاركردگرايي چه تاثيري بر گستره بروكراسي و ساختار فرهنگي در ايران دارد. فرضيه پژوهش حاكي از اين است كه اصول نظريه كاركردگرايي و متغييرهاي الگوي مي تواند در گسترش بروكراسي و فرهنگ سيستمي نقش مهمي داشته باشد. اين پژوهش با استفاده از روش توصيفيتحليلي در كنار چارچوب نظري كاركردگرايي و مطالعات كتابخانه اي متون معتبر بر اين نتيجه است كه هژمون شدن نظريه كاركردگرايي باعث رشد بروكراسي و شكل گيري فرهنگ سيستمي و افزايش كارايي نظام سياسي مي شود.