بررسي نشانه‌هاي روانشناختي در‌‌ سر‌گيجه

مقدمه: همراهي نزديك اختلال‌ وستيبولار، روانشناختي و نورولوژي‌ سبب‌‌ درمان نامطلوب بيماران مي‌شود، بنابراين، مهم است كه پزشكان در برخورد با بيمار‌‌ سرگيجه مسايل روانپزشكي را هم در نظر داشته باشند. هدف: ‌‌بررسي فراواني علائم روانشناختي در ‌شكايت سرگيجه ‌.مواد و روش‌ها: در اين مطالعه توصيفي مقطعي، 104 ‌‌بيمار‌ با شكايت سرگيجه، مراجعه‌كننده به درمانگاه داخلي اعصاب و گوش، حلق و بيني و جراحي سر و گردن بيمارستان‌هاي پورسينا و اميرالمومنين شهر رشت در سال95 1393 به روش نمونه‌گيري آسان انتخاب شدند. پس از معاينه كامل نورولوژي و گوش و حلق و بيني و تعيين علت ارگانيك سرگيجه‌‌ با شرح حال، معاينه باليني و اقدام‌ پاراكلينيك‌ لازم، بيماران پرسشنامه SCL90R را تكميل كردند. داده‌ها با‌‌ آزمون آماريt-test، كاي دو و رگرسيون لجستيك با نرم‌افزارSPSS 22 آناليز شدند.نتايج: ميانگين سني شركت‌كنندگان 18.1±50.4 ساله بود كه از اين تعداد‌ 46 نفر(44.2درصد) مرد و 58نفر (55.8درصد) زن بودند. 39 بيمار پيشينه سرگيجه‌‌ (‌37.5درصد) داشته‌ و بر پايه پرسشنامه SCL90R با ‌28 نفر (27.0درصد) علايم روانشناختي غير‌طبيعي داشتند كه در يك پنجم موارد اين اختلال رواني شديد بود. شايع‌ترين علائم روانشناختي به ترتيب اضطراب، جسماني‌سازي، پرخاشگري و وسواس اجبار بوده است. ميانگين نمره ضريب كلي علايم بيماري با سن شركت‌كنندگان ارتباط داشت (ضريب همبستگي 0.36 و 0.001 P). در رگرسيون لجستيك چند متغيره تنها شاخص سن و سابقه سرگيجه ‌طور معني‌دار‌ پيش‌بيني‌كننده وجود علائم روانپزشكي بوده است ( به ترتيب P-value برابر با 0.004 و 0.05).نتيجه‌گيري: در‌‌ شكايت سرگيجه، اختلال‌ اعصاب و روان شايع است. بنابراين، بهتر است درمان چند جنبه‌اي بيمار و توجه به درمان همزمان اختلال‌ اعصاب و روان در ابتداي‌‌ بيماري مورد توجه قرار گيرد.