دانشگاه پايدار: پيش‌بايست‌هاي دست‌يابي به آموزش پايدار

پيدايش مفهوم هاي توسعه پايدار و سپس پايداري و گستره ادبيات دانشگاهي و اسناد ملي و بين المللي در مفهوم سازي آن ها و در نقد فرايند توسعه رشدمحور (اقتصادي) كه دهه ها بر جوامع بشري در قلمرو ملي و بين المللي حكمفرما بوده است، همگي بيانگر آن است كه اين الگوواره (پارادايم) واپس گرايانه كنوني، پيامدها و خسارت هاي اجتماعي و زيست محيطي فراواني براي اجتماعات بشري پديد آورده است. بخشي گسترده از دشواري هاي كنوني كه بشريت و زيست بوم او با آن دست به گريبان است، برآمده از دانش رشته اي و از هم گسيخته اي به نظر مي رسد كه به دليل حاكميت گفتمان سودجويانه اقتصادي و ابزارگرايانه جريان حاكم اقتصادي پديد آمده است. از اين رو، در اين جستار، نخست مفهوم توسعه پايدار با رويكردي انتقادي بازكاوي و سپس با تكيه بر الگوواره پايداري، مفهوم آموزش پايدار كه مفهومي در حال تحول است با استفاده از روش تحليل محتواي كيفي و مصاحبه نيمه ساختاريافته با صاحب نظران دانشگاهي بازكاوي و بازانديشي شد. بر پايه يافته هاي نظري و ميداني اين جستار، راه برون رفت از بحران و ناپايداري كنوني و دست يافتن به توازن و پايداري، نخست، نيازمند نقد دانش كنوني و پيامدهاي ناشي از عملكرد مبتني بر آن است و هم هنگام، نيازمند دانش آفريني نوين بر پايه همكنشي جمعي و با رويكردي بين المللي و فرارشته اي است.