رابطه خودكارآمدي و نااميدي در دانش آموزان مقطع ابتدايي: يك مطالعه مقدماتي

زمينه و هدف: خودكارآمدي و نااميدي از عوامل موثر بر كيفيت زندگي افراد است. پژوهش حاضر با هدف تعيين رابطه بين خودكارآمدي و نااميدي در دانش آموزان ابتدايي انجام گرديد. روش ها: مطالعه حاضر توصيفي و از نوع همبستگي بود. جامعه آماري دانش آموزان دختر و پسر دبستان محتشمي شهرستان تربت حيدريه بود و 89 دانش آموز دختر و پسر با روش نمونه گيري تصادفي طبقه اي انتخاب شدند. ابزار سنجش پرسشنامه خودكارآمدي شرر، مقياس نااميدي كازدين و اطلاعات جمعيت شناختي بود. تحليل نتايج با نرم افزار SPSS نسخه 20 انجام شد. نتايج: ميانگين و انحراف معيار خودكارآمدي و نااميدي شركت كنندگان در پژوهش به ترتيب 9.33 ± 67.30، ±2.01 4.69 بود. بين خودكارآمدي و نااميدي در پسران همبستگي معناداري وجود نداشت (r=-0.13, p=0.546). از طرفي بين خودكارآمدي و نااميدي در دختران همبستگي معكوس و معناداري بدست آمد (r=-0.48، p=0.006). نتيجه گيري: براساس نتايج احتمالا با بهبود شرايط خودكارآمدي ميزان نااميدي در دانش آموزان كاهش مي يابد. اعمال روش هاي مناسب خودكارآمدي و غني سازي محيط آموزشي و پرورشي دانش آموزان دراين زمينه مفيد است. انجام مطالعات بيشتر در اين حوزه پيشنهاد مي گردد.