اثربخشي شناخت درماني مبتني بر ذهن آگاهي بر عاطفه مثبت و منفي، انعطاف پذيري روان شناختي و مؤلفه‌هاي ذهن آگاهي افراد داراي علائم افسردگي

مقدمه: افسردگي به عنوان يكي از شايع ترين اختلالات ناتوان ساز و عودكننده با تغييرات در عاطفه، شناخت و كاركردهاي عصبي زيستي در طي يك دوره دوهفته اي مشخص مي شود. هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسي اثر بخشي شناخت درماني مبتني بر ذهن آگاهي بر عاطفه مثبت، انعطاف پذيري روان شناختي و مؤلفه هاي ذهن آگاهي افراد داراي علائم افسردگي انجام شد. روش: روش پژوهش نيمه تجربي همراه با گروه كنترل و آزمايش به صورت پيش آزمون پس آزمون بود. 30 نفر از دانشجويان داراي علائم افسردگي به روش نمونه گيري هدفمند انتخاب شدند و به صورت تصادفي به دو گروه كنترل و آزمايش گمارده شدند. گروه آزمايش تحت مداخله 8 جلسه اي ذهن آگاهي قرار گرفت و گروه كنترل مداخله اي دريافت نكرد. ابزار پژوهش پرسشنامه هاي افسردگي بك، پذيرش و عمل نسخه دوم (AAQII)، تجارب عاطفي مثبت و منفي و پرسشنامۀ پنج عاملي ذهن آگاهي بود. يافته ها: نتايج تحليل كواريانس نشان داد كه آموزش ذهن آگاهي تأثير معناداري بر عاطفه مثبت و منفي، انعطاف پذيري روان شناختي و مهارت هاي ذهن آگاهي دارد. نتيجه گيري: درمان ذهن آگاهي جهت افزايش عاطفه مثبت، انعطاف پذيري روان شناختي و مهارت هاي ذهن آگاهي افراد افسرده از اثربخشي لازم برخوردار است.