بررسي شيوع افسردگي و نااميدي و رابطه آن بر گرايش به سوءمصرف مواد مخدر در دانش آموزان دبيرستان‌هاي شهرستان ديواندره در سال 1397

مقدمه: افسردگي يكي از شايع‌ترين اختلالات رواني در جمعيت عمومي است كه نااميدي عامل اصلي آن است و مي‌تواند سبب گرايش به اعتياد شود؛ بنابراين با شناسايي عوامل تأثيرگذار بر آن، مي‌توان شرايط مورد نياز براي پيشگيري از آن را فراهم كرد. هدف: هدف از مطالعه حاضر، تعيين شيوع افسردگي و نااميدي و رابطه آن بر گرايش به سوءمصرف مواد مخدر در دانش آموزان دبيرستان هاي شهرستان ديواندره در سال ۱۳۹۷ است. روش: مطالعه حاضر مقطعي است. جامعه آماري شامل دانش‌ آموزان مقطع دبيرستاني شهرستان ديواندره و حجم نمونه مطابق جدول مورگان، ۳۷۰ نفر برآورد شد. روش نمونه‌گيري به‌صورت طبقه‌بندي و ابزار مورداستفاده شامل پرسشنامه هاي استاندارد افسردگي و نااميدي بك و همچنين پرسشنامه گرايش به سوء مصرف مواد است. داده‌ها توسط ttest، آزمون همبستگي اسپيرمن و كاي اسكوئر مورد تحليل قرار گرفت. يافته‌ها: در مطالعه حاضر شيوع نااميدي در مطالعه حاضر ۶۶ درصد بود از سوي ديگر، ۲۶۵ نفر از دانش آموزان داراي ميزان افسردگي كم، ۷۹ نفر داراي ميزان افسردگي متوسط و ۲۶ نفر داراي ميزان افسردگي زياد بودند. بين ميزان نااميدي با معدل (P=۰.۰۱۲)، وضعيت اقتصادي خانواده (۰/۰۰۶=P) و سابقه مصرف دخانيات در دانش آموزان (۰/۰۰۱ P) رابطه معناداري وجود دارد. همچنين افسردگي با سن (۰/۰۰۹=P) و جنسيت (۰/۰۳۲=P) رابطه معناداري داشت. نتيجه‌گيري: يافته‌ها دلالت بر اين دارد كه افسردگي و نااميدي ﻧﻘـﺶ ﻣﻬﻤﯽ در ﮐﯿﻔﯿـﺖ زﻧـﺪﮔﯽ و پيش‌بيني آﻣﺎدﮔﯽ ﺑﻪ اﻋﺘﯿﺎد دارﻧﺪ و اينكه دانش آموزان مورد مطالعه، در مجموع نيازمند خدمات بهداشت و روان بيشتري مي ‌باشند.