مقايسه وضعيت استرس شغلي و رضايت شغلي بين پرستاران بخشهاي داخلي، جراحي، مراقبت هاي ويژه و اورژانس

مقدمه: استرس و رضايت شغلي ازجمله عوامل تأثيرگذار در كارايي پرستاران مي باشد در كنار همه عوامل، شرايط متفاوت كاري در بخش هاي مختلف بيمارستان ها از مسائل قابل توجه مي باشد. هدف: از اين رو پژوهش حاضر به مقايسه وضعيت استرس شغلي و رضايت شغلي در بين پرستاران 4 بخش داخلي، جراحي، مراقبت هاي ويژه، اورژانس پرداخته است. مواد و روش ها: اين تحقيق از نوع توصيفي در سال 1393 بين پرستاران بيمارستان هاي تحت پوشش دانشگاه علوم پزشكي و بيمارستان تأمين اجتماعي زاهدان انجام شده است. جامعه آماري 523 نفر بود كه 103 نفر با نمونه گيري طبقه اي تصادفي انتخاب شدند. از پرسشنامه هاي رضايت شغلي سينك و مقياس استرس پرستاري گري تافت و اندرسون استفاده شد. داده ها با SPSS نسخه 16 با استفاده از آزمون هاي آماري ANOVA تحليل شدند. يافته ها: در بين بخش هاي مختلف در نمره استرس شغلي و بعضي از خرده مقياس هاي آن تفاوت معنادار مشاهده شد (P≤0/05). استرس مربوط به مرگ و مردن (2/24) بيشترين ميزان و سپس به ترتيب استرس حجم كار (2/21)، عدم اطمينان به درمان (2/20) در رتبه هاي بعدي قرار داشتند و كمترين استرس مربوط به تبعيض (1/34) محاسبه شد. همچنين بر اساس نتايج پرستاران بخش هاي داخلي و اورژانس در نمره كلي استرس و بيشتر خرده مقياس هاي استرس نمرات بالايي را نشان دادند. با توجه به نتايج بين رضايت شغلي پرستاران بخش هاي مختلف تفاوت معناداري مشاهده نشد (0/64= P) و به طور كلي رضايت و استرس شغلي پرستاران در هر دو مورد در حد متوسط مشاهده شد (استرس شغلي =57/89؛ رضايت شغلي =17/56). بحث و نتيجه گيري: جهت كاهش استرس در ارتباط با مرگ بيمار مي توان به داشتن جلسات مشاوره بعد از مواجهه با مرگ بيمار و به طور كلي تر توجه به پرستاران بخش اورژانس و داخلي، تنظيم حجم كاري، دادن آموزش هاي لازم و كافي در زمان كارورزي (با توجه به متغير عدم اطمينان به درمان) ضروري به نظر مي رسد.