اجراي مدل توانمندسازي خانواده محور بر شاخص‌هاي توانمندي بيماران با دريچه مصنوعي قلب در بيمارستان‌هاي نيروهاي مسلح

مقدمه: بيماران پس از جراحي قلب در معرض مشكلات و نگراني هاي متعدد قرار دارند و ماهيت مزمن بيماري ايجاب مي نمايد كه اين بيماران، براي ادامه زندگي آمادگي هاي لازم را كسب نمايند. در اين راستا، توانمندسازي يكي از روش هاي كاربردي و كم هزينه مي باشد. هدف: در اين مطالعه به بررسي تأثير الگوي توانمندسازي خانواده محور بر شاخص هاي توانمندي بيماران با دريچه مصنوعي قلبي پرداخته شده است. مواد و روش ها: اين كارآزمايي باليني در سال 1394 انجام شده است، پس از انتقال بيماران از واحد مراقبت هاي ويژه به بخش، به روش در دسترس، ابتدا گروه آزمون و سپس گروه كنترل انتخاب شدند. براي گروه آزمون الگوي توانمندسازي خانواده محور در چهار گام؛ تهديد درك شده، خودكارآمدي، عزت نفس و ارزشيابي، از طريق آموزش گروهي، حل مسئله گروهي و مشاركت آموزشي، در طي 3-5 جلسه صورت گرفت و كارت هاي آموزشي و كتابچه آموزشي در اختيار موارد پژوهش و عضو فعال خانواده آن ها قرار گرفت. گروه كنترل مراقبت هاي رايج را دريافت كردند. شاخص هاي توانمندي (تهديد درك شده، خودكارآمدي و عزت نفس) بيماران قبل از مداخله و پس از مداخله و يك و نيم ماه بعد ارزيابي شد ولي در گروه كنترل مداخله اي انجام نگرفت. سپس داده ها از طريق نرم افزار SPSS نسخه 23 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته ها: هر دو گروه قبل از مداخله از نظر متغيرهاي جمعيت شناسي مشابه بودند. قبل از مداخله ميانگين نمرات توانمندي در دو گروه در هر سه حيطه تهديد درك شده، خودكارآمدي و عزت نفس تفاوت معنادار نداشت اما پس از مداخله، در گروه آزمون در هر سه حيطه ارتقاء توانمندي به طور معنادار وجود داشت (P 0/05) و ارتقاء توانمندي پس از يك و نيم ماه نه تنها پايدار بلكه افزايش نيز داشت. بحث و نتيجه گيري: بر اساس يافته هاي اين مطالعه، اجراي الگو و مجموعه تدابير پرستاري كه در الگوي توانمندسازي خانواده محور به كار مي رود موجب بهبود شاخص هاي توانمندي در بيماران با دريچه مصنوعي مي شود.