شيوع و ريسك‌فاكتورهاي اختلالات اسكلتي-عضلاني در رانندگان تاكسي درون‌شهري و بيرون‌شهري؛ شهر انديشه سال 1390

زمينه و هدف : ريسك اختلالات اسكلتي-عضلاني در رانندگان تاكسي بالا است، چون آن ها در حين رانندگي در مواجهه طولاني مدت با ارتعاش ماشين، كار ثابت و بدون تحرك، نشستن طولاني مدت و وضعيت بدني نامناسب مي باشند. هدف مطالعه حاضر، بررسي ميزان شيوع اختلالات اسكلتيعضلاني مرتبط با كار و تعيين عوامل مرتبط با آن در رانندگان تاكسي مي باشد. روش كار : مطالعه به صورت مقطعي و از نوع توصيفيتحليلي بر روي 300 راننده تاكسي كه به صورت تصادفي انتخاب شدند، انجام گرفت. براي جمع آوري داده ها از پرسش نامه استاندارد اختلالات اسكلتيعضلاني نورديك و چارت ناراحتي بدن استفاده شد. همچنين اطلاعات دموگرافيك رانندگان نيز جمع آوري گرديد. آزمون هاي آماري شامل Mann-Whitney ، Kruskal-Wallis و ANOVA بود. يافته ها: بيشترين ميزان شيوع اختلالات اسكلتي-عضلاني در 12 ماه گذشته به ترتيب مربوط به نواحي كمر (51/2%) و زانو (41/8%) و كمترين ميزان در ناحيه آرنج (10/7%) رانندگان بود. بيشترين ميزان بازدارندگي از كار و فعاليت هاي روزانه رانندگان مربوط به درد ناحيه زانو (84/3%) بود. كار در محيط شغلي بيشترين سهم در ايجاد درد در ناحيه كمر (91/1%)، شانه (89%)، گردن (92/7%) و مچ و دست (8/96%) را ايفا مي كند. نتيجه گيري : شيوع اختلالات اسكلتي عضلاني بخصوص در ناحيه كمر و زانو در رانندگان تاكسي بالا بود كه احتمالاً به دليل رانندگي در ساعات طولاني و وضعيت بدني نامطلوب در حين رانندگي مي باشد. با آموزش رانندگان در ارتباط با نحوه ي صحيح نشستن در حين رانندگي، انجام ورزش هاي كششي، زمان استراحت كافي در شبانه روز و طراحي صندلي ارگونوميك خودرو بر اساس اندازه هاي آنتروپومتريكي ايرانيان مي توان تا حدود زيادي از بروز اين اختلالات پيشگيري كرد.