شاخص توده چربي بدن (FMI) در مقايسه با شاخص توده وزن بدن (BMI) در تعيين چاقي كودكان پيش‌دبستاني

زمينه و هدف : شاخص توده وزن بدن ( Body Mass Index : BMI ) يكي از متداول ترين روش هاي آنتروپومتريكي تشخيص چاقي است. هدف از اين مطالعه بررسي حساسيت و ويژگي صدك هاي BMI استاندارد 2000 CDC ( Center of Disease Control 2000 ) در تشخيص چاقي كودكان پيش دبستاني در مقايسه با چاقي واقعي بر اساس معيار شاخص چربي بدن ( Fat Mass Index FMI: ) و مقايسه وضعيت اضافه وزن و چاقي براساس دو معيار ذكر شده است.   روش كار: قد، وزن و ضخامت چين پوستي ناحيه سه سر پشت بازو در 603 كودك پيش دبستاني شهر تهران اندازه گيري شد. از تقسيم وزن (به كيلوگرم) به مجذور قد (به متر) BMI و از تقسيم ميزان توده چربي (به كيلوگرم) به مجذور قد (به متر) FMI كودكان محاسبه شد. BMI برابر صدك 85 تا 95 استاندارد مرجع 2000 CDC به عنوان معيار اضافه وزن و BMI ≥ 95به عنوان معيار چاقي منظور شد. همچنين، FMI بيش از صدك 90 به عنوان معيار چاقي واقعي در نظر گرفته شد.   يافته ها : نتايج اين مطالعه نشان داد بر اساس BMI ميزان شيوع چاقي و اضافه وزن در بين كودكان پيش دبستاني به ترتيب 5.1 و 9.8 درصد بود، هرچند درصد شيوع اضافه وزن و چاقي در پسران بيشتر از دختران بود. تفاوت معني داري بين دو جنس به لحاظ شيوع اضافه وزن و چاقي وجود نداشت (p=0.211, p=0.834). همچنين، 46 درصد از كودكان واقعا چاق و 0.4 درصد از كودكاني كه بر اساس FMI چاق نبودند، با استفاده از معيار BMI چاق تشخيص داده شدند. به علاوه، با استفاده از FMI به عنوان معيار چاقي واقعي حساسيت و ويژگي صدك 90 BMI در تعيين چاقي به ترتيب 73 و 97.4 درصد به دست آمد.   نتيجه گيري: عليرغم داشتن ويژگي بالا، BMI حساسيت نسبتا كمي داشته و ممكن است كارايي كمي در تشخيص چاقي كودكان داشته باشد. همچنين، به نظر مي رسد در مقايسه با BMI ، FMI معيار مناسب تري براي تعيين چاقي در كودكان است. با وجود اين، به دليل نبود استانداردهاي مرجع دقيق در مورد FMI مطالعات بيشتر در اين زمينه مورد نياز است.