ايام در در شعر نظامي

يكي از موضوعات قابل توجه. كه در شعر كلاسيك فارسي بازتاب گسترده دارد، ايام خاصي از سال و ماه و هفته است. كه از جهت ديني و فرهنگي مورد توجه شاعران بوده است. در ميان اين شاعران، توجه خاص نظامي گنجوي. شاعر بلند پايه و داستان پرداز تواناي قرن ششم هجري. به روزهاي مهم سال و احكام خاصي كه قدما براي اين روزها در نظر داشتند، مشهود و مورد تامل است. اين ايام كه به مناسبت‌هاي مهم. مانند واقعه معراج رسول اكرم. و اعياد اسلامي و جشن‌هاي ملي همچون نوروز، جشن سده، جشن مهرگان و امثال آن مربوط مي‌شود، در منظومه‌هاي نظامي در صورت‌هاي مختلف. و براي ارائه مفاهيم گوناگون. با هنرمندي خاص و با بسامد بالا به كار گرفته شده است. تبلور اصلي ايام در شعر نظامي. در منظومه هفت پيكر . و در معرفي ويژگي‌هاي روزهاي هفته است. در اين داستان روزها با رنگ‌هاي خاصي كه به آنها نسبت داده شده است، به صورت نمادين معرف مفاهيم آشكار و پنهاني است .كه شاعر در تنظيم داستان با مهارت تمام آنها را به كار گرفته است. در اين مقاله سعي بر آن است .تا ويژگي‌هاي ايام هفته در شعر نظامي. و در مقايسه با شعر شاعران ديگر مورد بررسي و تحليل قرار گيرد. تا نشان داده شود چگونگي كار برد ايام در شعر او به چه صورت بوده است.