اثر تمرين ورزشي هوازي بر پروتئين سلولي كلاراي 16 كيلو دالتوني و كورتيزول افراد وابسته به مواد مخدر

زمينه و هدف: وابستگي به مواد مخدر خود را با تغيير در سطوح پروتئين‎هاي محافظت كننده از راه‎هاي هوايي و افزايش استرس نشان مي‏دهد. هدف از اين تحقيق تعيين اثر فعاليت‏ورزشي هوازي بر سطوح سرمي پروتئين سلولي كلاراي 16 كيلودالتوني (CC16) و شاخص‎هاي عملكرد ريوي افراد وابسته به مواد مخدر بود. روش كار: تحقيق حاضر از نوع تحقيقات نيمه تجربي با طرح دو مرحله پيش آزمون و پس آزمون بود. نمونه آماري تحقيق را 20 آزمودني وابسته به مواد مخدر تشكيل مي‏دادند. اين افراد به نحو تصادفي در گروه‏هاي تجربي دوگانه قرار گرفتند؛ گروه تجربي اول متشكل از افرادي بودند كه علاوه بر مصرف روزانه 10 ميلي‏گرم متادون، فعاليت‏ورزشي را با شدتي برابر 70 الي 75 درصد VO2max به مدت 20 جلسه متداوم تمريني انجام مي‏دادند و گروه تجربي دوم متشكل از افرادي بودند كه تنها روزانه 10 ميلي‏گرم متادون مصرف مي‏كردند. پس از مداخله‏هاي تحقيقي، سطوح سرمي CC16 و شاخص‎هاي عملكرد ريوي بررسي شد. در نهايت، داده‏ها با استفاده از نرم افزار آماري SPSS مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته ها: بررسي‏هاي آماري نشان داد كه مقادير سرمي CC16 پس از مداخله تحقيقي در گروه تمرين ورزشي به طور معناداري كاهش يافته بود (0.029=P). همچنين، مقادير كورتيزول تنها در گروه تمرين ورزشي به طور معناداري كاهش يافته بود (0.030=p). نتيجه گيري: احتمالاً روش تركيبي تمرين ‏ورزشي– دارو درماني در بهبود عملكرد ريوي افراد وابسته به مواد مخدر و كاهش سطح هورمون استرسي كورتيزول قوي‎تر عمل مي‎كند، ولي جهت تاييد اين يافته به تحقيقات بيشتري نياز است.