تأثير تمرين استقامتي و مقاومتي دايره‌اي بر سطوح سرمي سوپراكسيد ديسموتاز و پروتئين‌ شوك گرمايي 70 سرمي دانشجويان مرد غيرفعال

زمينه و هدف: برنامه هاي تمريني مختلف منجر به تغييرات و سازگاريهاي متفاوتي در سيستمهاي فيزيولوژيك ميشود. بنابراين هدف از انجام تحقيق حاضر تعيين تأثير چهار هفته تمرين استقامتي و مقاومتي دايره اي بر سطوح سرمي سوپراكسيدديسموتاز و پروتئين‌ شوك‌گرمايي70 دانشجويان مرد غيرفعال بود. روش كار: تحقيق حاضر از نوع نيمه تجربي با طرح پيشآزمون پسآزمون بود كه 24 مرد غيرفعال (ميانگين سني 3/4±67/22، وزن 8/14±95/69 كيلوگرم و شاخص توده بدن 7/3±68/23 كيلوگرم بر مترمربع) به‌صورت تصادفي با هشت فرد در هر سه گروه استقامتي، مقاومتي و كنترل تقسيم شدند. آزمودنيهاي گروههاي تمرين مقاومتي سه جلسه در هفته، به مدت چهار هفته تمرين مقاومتي دايره اي را با شدت 75%65 يك تكرار بيشينه انجام دادند. آزمودنيهاي گروه استقامتي نيز برنامه تمريني استقامتي شامل 4530 دقيقه دويدن تناوبي را با شدت 75%65 ضربان قلب بيشينه اجرا كردند. قبل و 48 ساعت بعد از دوره تحقيق نمونه گيري خوني براي سنجش مقادير سرمي SOD و HSP70 از آزمودنيها به عمل آمد. آزمون تحليل واريانس يكطرفه و ‌تعقيبي توكي براي تحليل داده ها استفاده شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه تمرين مقاومتي دايره اي موجب افزايش معني‌دار سطوح SOD و HSP70 سرمي مردان غيرفعال شد (05/0 gt;p)، اما تمرين استقامتي تأثير معني داري بر تغييرات SOD و HSP70 نداشت(0/05 lt;p). علاوه بر اين، در تحقيق حاضر تفاوت معني داري بين دو گروه مشاهده نشد(p lt;0/05).   نتيجه گيري: با توجه به يافته هاي تحقيق حاضر مي توان نتيجه گيري كرد تغييرات HSP70 و SOD نسبت به تمرينات دايره اي مقاومتي و استقامتي ممكن است متفاوت باشد. بنابراين، در يك دوره كوتاه مدت چهار هفته اي، تمرينات مقاومتي دايره اي نسبت به تمرينات استقامتي بر اين شاخصها تأثيرگذارتر بود.