بررسي تلميح در شيرين و خسرو امير خسرو دهلوي

تلميح يكي از آرايه هاي فنون و بلاغت ادبي است كه شاعر يا نويسنده توسط آن در نهايت ايجاز، به داستان، حديث، آيه، باور قديمي يا ضرب المثلي اشاره مي كند و از اين طريق ضمن بيان مراد دل وانديشه خود از نكات بيان شده در آيات واحاديث وديگر موارد كه تلميحاً در بين مردم رايج بوده در راستاي تاييد و تاكيد انديشه خود بهره مي گيرد تا به گيرايي و زيبايي شعر يا نوشته خود بيفزايد. اميرخسرو دهلوي از شاعران قرن هفتم مانند ديگر شاعران براي زيبايي و گيرايي شعرش از ابزارهاي مختلفي بهره برده است كه از آن جمله مي توان به صنعت تلميح اشاره نمود. پژوهش حاضر به بررسي اين صنعت در مثنوي شيرين و خسرو پرداخته كه اولين منظومۀ عاشقانه اميرخسرو است و آن را در چهار هزارو صد و بيست و چهار بيت و بر بحر هزج مسدس مقصور سروده است. اميد است كه اين بررسي جايگاه والاي اين اثر را در حيطۀ صنعت تلميح نشان ‌دهد.