«بررسي جلوه‌هاي آنيموس در اشعار فروغ فرخزاد، سيمين بهبهاني، و طاهره صفّارزاده»

آنيموس و آنيما مطابق با نظر يونگ كهن‌الگوها يا آركي تايپ‌هايي هستند كه در ناخودآگاه تمام بشريّت وجود دارند و مشترك هستند و همين كه به خودآگاه فرد مي‌رسند، نمودهاي مختلفي مي‌يابند. يگانگي با اين كهن‌الگوها سبب تكامل مرد و زن مي‌شود. در اين مقاله، تلاش كرديم تا به بررسي جلوه‌هاي آنيموس در اشعار سيمين بهبهاني، فروغ فرخزاد و طاهره صفّارزاده بپردازيم و جنبه‌ها و نمودهاي مختلف آن را در آثار اين شاعران نشان دهيم. تقدّس آنيموس در گفتار زنان، به وضوح تجلّي مي‌يابد. آنيموس در نظر شاعران زن هم منجي شاعر و هم منجي بشريّت است. تكيه‌گاه و امنيّت‌دهنده است. زنان به دستيابي و اتّحاد با آنيموس يا نيمة پنهان وجود خود نيازمندند و در طول زندگي خود، همواره به دنبال دستيابي و يگانگي با اين كهن‌الگو هستند. پروتوتايپ يا پيش‌نمونة معشوق مذكّر ايراني، مشابه با شخصيّت‌هاي اساطيري هستند. عوامل خانوادگي، اجتماعي و سياسي در شكل‌گيري و رشد آنيموس و نوع نگرش به آن در زنان، مؤثّر است. هرچند تظاهر و نمودهاي آنيموس به شكل واحدي نمي‌باشد امّا سرانجام نتايج واحدي به دست مي‌آيد.