اسلوب خطاب و بيان در شعر حافظ

بررسي و تحليل اسلوب خطاب در هر متني، موضوعي جديد و شايستة پژوهش است. مقصود از اسلوب خطاب، شيوه‌ها و شگردهايي است كه گوينده/راوي مخاطبان و شخصيت‌هاي متن را از طريق آنها مورد خطاب قرار مي‌دهد و با آن‌ها گفتگو مي‌كند. خطاب در اينجا اعمّ از خطاب مستقيم و رودرروي با مخاطب است، بلكه هر نوع شيوة روي‌آوري به شخصيت‌ها و مخاطبان درون‌متني و برون‌متني را در بر مي‌گيرد. اين پژوهش، شيوه‌ها و شگردهاي خطاب را در شعر حافظ بررسي و تحليل مي‌كند؛ يعني بازكاوي اين موضوع كه در شعر حافظ، مخاطبان و شخصيت‌هاي مختلف به چه طريقي مورد خطاب قرار مي‌گيرند و شاعر با هر كدام از چه فاصله، زاويه و جايگاهي سخن مي‌راند. براي اين منظور ابتدا دربارة انواع مخاطب در شعر حافظ با توجه به مقام فكري و اجتماعي آن‌ها بحث كرده، سپس شگردها و تكنيك‌هاي هنري شاعر را در خطاب به اين مخاطبان با در نظر داشتن انديشة شعري او توصيف و تحليل نموده‌ايم.