تاثير درمان فعال سازي رفتاري بر كاهش علائم افسردگي نوجوانان

مقدمه: قشر نوجوان، قشر اصلي و آسيب پذير جامعه بوده كه آينده جوامع را مي سازند، از همين رو روانشناسان و متخصصان تعليم و تربيت از ديرباز به بررسي عوامل مؤثر در بهداشت رواني آن ها پرداخته اند. يكي از عوامل مؤثر و اساسي در سلامت روان نوجوانان افسردگي است. بر همين اساس اين پژوهش با هدف بررسي تاثير فعال سازي رفتاري بر كاهش افسردگي نوجوانان انجام شده است. روش بررسي: اين پژوهش به روش آزمايشي با استفاده از گروه كنترل بود. جامعه موردمطالعه اين پژوهش شامل كليه دختران سال اول دبيرستان دوره متوسطه دوم در سال تحصيلي 94-1393 بود كه با استفاده از نمونۀ گيري خوشه اي چندمرحله اي از بين دانش آموزان سال اول متوسطه دور دوم 30 نفر (15 نفر گروه آزمايش و 15 نفر گروه گواه) انتخاب شده اند. در اين پژوهش از پرسشنامه بك (BDI-II) استفاده شده است. براي تحليل داده ها از آزمون تحليل كوواريانس (آنكوا) استفاده شده است. يافته ها: نتايج پژوهش نشان داد، 15 جلسه درمان فعال سازي رفتاري متناسب با نوجوانان توانسته در علائم افسردگي نوجوانان بين گروه آزمايشي و گواه پس از تعديل اثر متغير همپراش (پيش آزمون) در پس آزمون تفاوت معناداري (0/30=2௰، P 0.001، 61/52=(1،27)F) ايجاد كند. نمرات ميانگين تعديل شده نشان مي دهد كه گروه آزمايشي بهبود معناداري را در نشانه هاي افسردگي داشته اند. نتيجه گيري: بر اساس يافته هاي پژوهش، درمان مبتني بر فعال سازي رفتاري به عنوان يك روش كاربردي مي تواند به كاهش نشانه هاي افسردگي نوجوانان كمك كند و به عنوان يك روش موثر در جلسات درماني مورد استفاده درمانگران قرار گيرد. با استفاده از اين روش مي توان نوجوانان افسرده را به عضوي فعال در جامعه تبديل كرد و مشاركت آنها را در فعاليت هاي اجتماعي بهبود بخشيد