بررسي اثر پروبيوتيك بر پيشگيري از عفونت ادراري بيمارستاني در سالمندان بستري در بخش مراقبت‌هاي ويژه

زمينه و هدف: عفونت دستگاه ادراري شايع ترين عفونت اكتسابي از بيمارستان است و افراد سالمند بستري شده در بخش مراقبت هاي ويژه به شدت مستعد ابتلا به اين عفونت مي باشند. در مطالعه ي حاضر با توجه به اين فرضيه كه ارگانيسم هاي پروبيوتيك مي توانند نماينده يك مداخله موثر و ايمن براي اهداف كنترل عفونت باشند نقش يك پروبيوتيك متشكل از 4 سويه لاكتوباسيل در پيشگيري از عفونت ادراري دربيماران سالمند بستري در بخش هاي مراقبت ويژه مورد بررسي قرار گرفت. روش كار: يك مطالعه تصادفي دو سر كور كنترل شده با پلاسبو، بر روي 50 بيمار سالمند بستري در بخش هاي مراقبت ويژه انجام شد. بيماران به طور تصادفي پروبيوتيك حاوي CFU 10^7 ×5 باكتري ليپوفيليزه زنده از چهار سويه لاكتوباسيلوس (لاكتوباسيلوس اسيدوفيلوس، لاكتوباسيلوس رامنوسوس، لاكتوباسيلوس گاسري و لاكتوباسيلوس پلانتارم) و يا پلاسبو را به صورت دو بار در روز براي هفت روز دريافت كردند. قبل از شروع و در روز چهاردهم مطالعه دو گروه از نظر سطح CRP (Creactive protein) و نتايج آزمايشات كشت ادرار و لكوسيتوري مقايسه شدند. نمره APACHE II و وضعيت حيات در پيگيري يك ماهه نيز اندازه گيري شد. يافته ها: استفاده از پروبيوتيك به طور معني داري تعداد موارد لكوسيتوري (0.002=p) و كشت ادرار مثبت (0.002=p) را در گروه پروبيوتيك نسبت به پلاسبو كاهش داد. استفاده از پروبيوتيك هيچ اثر قابل توجهي بر روي سطح CRP نداشت. علي رغم كاهش نمره ارزيابي فيزيولوژي حاد و سلامت مزمن (APACHE II) و پايين تر بودن نرخ مرگ و مير در گروه پروبيوتيك نسبت به گروه پلاسبو، اين تفاوت ها از لحاظ آماري معني دار نبودند. نتيجه گيري: پروبيوتيك ها مي توانند به طور قابل توجهي از بروز عفونت ادراري در بيماران سالمند بستري در بخش مراقبت ويژه جلوگيري كنند و تجويز آن با يك تغيير معني دار در ميكروفلور دستگاه ادراري و كاهش كلونيزاسيون پاتوژن ها همراه است؛ بنابراين پروبيوتيك ها مي توانند به عنوان يك درمان كمكي در بيماران بدحال در نظر گرفته شوند.