تاثير جهاني شدن بر نظام تعليم و تربيت ايران

هدف اين پژوهش بررسي تاثير جهاني شدن و مسائل بنيادين مديريت نظام تعليم و تربيت ايران در راستاي جهاني شدن بود. روش انجام اين پژوهش اسناد پژوهشي و بررسي مقالات و ديدگاه هاي منتشر شده در مجلات علمي پژوهشي كشور در بازه زماني 1390 تا 1394 و همچنين پيمايش ديدگاه هاي روسا و اعضاي هيئت علمي دانشگاه هاي كشور بوده است. به منظور گردآوري داده ها از طريق سندكاوي و پرسشنامه محقق ساخته استفاده شد، نتايج پيمايش نظرات نشان داد؛ دانشگاهيان، جهاني شدن را يك نمود فرهنگي مثبت ارزيابي كرده اند و عمده ترين چالش تعليم و تربيت ايران در راستاي جهاني شدن را، ناهماهنگي بين سياست هاي آموزشي ايران با ساير ملل پيشرفته، چالش محتوايي و عدم تسلط بر زبان خارجه ارزيابي كرده اند. تاثير گذارترين عوامل بر روند جهاني سازي تعليم وتربيت ايران را مديريت تمركز زدا و برخورد پويا با پديده جهاني شدن دانسته اند. همچنين ميزان آمادگي تعليم و تربيت ايران در مسير جهاني شدن را نسبتاً خوب ارزيابي كرده و معتقدند جهاني شدن تعليم وتربيت ايران مي تواند مزاياي خوبي به همراه داشته باشد.