روايي و پايايي آزمون‌هاي برخاستن و راه‌رفتن زمان‌دار و دسترسي عملكردي قدامي براي ارزيابي خطر زمين‌خوردن در سالمندان

اهداف: هدف پژوهش حاضر بررسي روايي و پايايي آزمون هاي برخاستن و راه رفتن زمان دار و دسترسي عملكردي قدامي براي ارزيابي خطر زمين خوردن در سالمندان بود. مواد و روش ها: بدين منظور 200 آزمودني سالمند با دامنه سني 60 سال به بالا، در دو گروه با و بدون سابقه زمين خوردن (هر كدام 100 آزمودني)، انتخاب شدند. همه آزمودني ها آيتم هاي موجود در آزمون هاي برخاستن و راه رفتن زمان دار را انجام دادند و اطلاعات آن ها توسط محقق جمع آوري شد. داده ها با استفاده از ضريب همبستگي پيرسون، تحليل واريانس يك راهه، ضريب آلفاي كرونباخ و آزمون تي مستقل ارزيابي شدند. يافته ها: آزمون برخاستن و راه رفتن زمان دار از اعتبار سازه (تفاوت گروهي، روايي باليني و رشدي)، آلفاي كرونباخ (0/81) و ثبات زماني (0/98) قابل قبولي برخوردار بود. آزمون دسترسي عملكردي نيز از اعتبار سازه (تفاوت گروهي، روايي باليني و رشدي)، ثبات زماني (0/97) قابل قبول برخوردار بود. همچنين نتايج تحقيق نشان داد كه بين آزمون هاي برخاستن و راه رفتن زمان دار، دسترسي عملكردي و آزمون برگ همبستگي معني داري وجود دارد. نتيجه گيري: نتايج تحقيق بيانگر روايي و پايايي قابل قبول دو آزمون برخاستن و راه رفتن زمان دار و دسترسي عملكردي در سالمندان بود. لذا از اين دو آزمون مي توان به منظور شناسايي خطر زمين خوردن در سالمندان استفاده كرد.