تعيين رابطه خودزني و اختلال شخصيت در سربازان

مقدمه: اختلالات رواني علت مهمي از بيماري ها در ميان سربازان مي باشد و دليل شايعي براي معافيت از خدمت سربازي بوده است. اين مطالعه با هدف تعيين رابطه خودزني و اختلال شخصيت در سربازان انجام گرفت. روش بررسي: در اين مطالعه موردي شاهدي 30 سرباز مراجعه كننده به درمانگاه يك بيمارستان روانپزشكي (گروه مورد) و 30 سرباز مراجعه كننده به درمانگاه يك مركز نظامي غيرروانپزشكي (گروه شاهد) به صورت تصادفي انتخاب شدند. افراد تحت مصاحبه باليني و معاينه رواني قرار گرفتند و اختلالات شخصيت در اين بيماران براساس معيارهاي DSMIVTR تشخيص داده شد. فراواني خودزني و اختلال شخصيت در ميان اين افراد مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته ها: در اين بررسي 3/63% از سربازان مورد و 7/6% از گروه شاهد سابقه خودزني داشتند. 7/56% بيماران روانپزشكي و 20% سربازان شاهد مشخصه هاي اختلالات شخصيت داشتند. بطور كلي در گروه مورد 9/78% از افرادي كه خودزني داشتند در مقابل 2/18% افراد بدون سابقه خودزني داراي اختلال يا صفات شخصيت كلاستر B بودند كه از نظر آماري اختلاف معني داري وجود داشت (002/0=p). اين اختلاف در گروه شاهد نيز معني دار باقي ماند (003/0=p). بحث و نتيجه گيري: با توجه به ارتباط خودزني با شخصيت كلاستر B و همچنين تكانشگري بودن اين شخصيت ها، با بررسي قبل از ورود به خدمت سربازي و شناسايي و درمان پيشگيرانه يا معاف كردن موارد شديد مي توان از بروز خودزني و خودكشي جلوگيري كرد.