بررسي رابطه نشانه‌هاي جسماني، اضطراب، افسردگي، كاركرد اجتماعي با هوش هيجاني در خلبانان

مقدمه: هوش هيجاني د ر برد ارند ه ي آگاهي، تنظيم و بيان د رست د امنه اي از هيجانات است. لذا توانايي شناخت، ابرازو كنترل اين هيجانات يكي از ابعاد مهم هوش هيجاني است و ناتواني فرد د ر هر كد ام از اين توانايي ها منجر به اختلالاتي نظير اختلالات اضطرابي و خلقي خواهد شد كه حاكي از نقص خود گرد اني هيجاني است كه ويژگي كليد ي هوش هيجاني است. بنابراين تا آنجا كه ممكن است ما بايد مهارت هاي هوش هيجاني را كه مبناي آنها شناخت د قيق هيجانات و كنترل و تنظيم آن ها است به افراد آموزش د هيم تا احتمال بروز اختلالات را كاهش د اد ه و از اين طريق عملكرد آن ها بهبود يابد. هدف از اين مطالعه بررسي رابطه نشانه هاي جسماني، اضطراب، افسردگي، كاركرد اجتماعي با هوش هيجاني در خلبانان مي باشد. روش بررسي: در قالب يك پژوهش توصيفي -مقطعي است. جامعه آماري شامل كليه خلبانان نيروهاي مسلح بود كه براساس روش نمونه گيري تصادفي ساده 60 نفر از ميان آنها انتخاب شدند و با استفاده از پرسشنامه سلامت رواني GHQ28 و پرسشنامه هوش هيجاني شيرينگ مورد بررسي قرار گرفتند. داده ها به دست آمده با روش آماري همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون مورد تحليل قرار گرفت. يافته ها: نتايج نشان داد همبستگي معني داري بين هوش هيجاني و افسردگي، اضطراب، كاركرد اجتماعي، نشانه هاي جسماني در سطح (01/0 P;) وجود داشت. هيچ كدام از متغيرهاي پيش بيني كننده هوش هيجاني نبودند. بحث و نتيجه گيري: با مطالعه نتايج مي توان دريافت كه بين هوش هيجاني و معيار هاي سلامت رواني رابطه معناداري وجود دارد كه مي توان با اجراي برنامه هاي آموزش هوش هيجاني به عنوان عامل مرتبط با سلامت رواني به ارتقا سلامت و عملكرد افراد پرداخت.