ابزارهاي بلاغي و دستوري توصيف در غزل هاي سعدي

توجه به مضامين حكيمانه و نه چندان دشوار سعدي، سبب شده است تا عنصر ادبي وصف و تصوير ادبي در حاشيه قرار گيرد و قوّت زبان سعدي در تركيب جمله ها و عبارت ها مغفول بماند. اگر چه سعدي در زمانه اي مي زيست كه تصنع زباني رواج داشت اما وي هوشمندانه شيوه ايي را برگزيد كه آراسته به زيور فصاحت و بلاغت و پيراسته از كاستي هاي لفظي و معنوي بود. ابيات سرشار از توصيف و تصوير وي كه اغلب با تخيل و موسيقي و توازن آوايي و معنايي آميخته است، خواننده را وا مي دارد تا به زوايا و خفاياي تجربه هاي سعدي وارد شود و به توانايي وي در توصيف و تصوير اذعان نمايد. پژوهش حاضر، در مرحلة نخست به بررسي توصيف و انواع آن مي پردازد سپس ابزارهايي (بلاغي و دستوري) را كه سعدي در توصيف از آن ها بهره جسته است، در بيست غزل سعدي مورد مداقه قرار مي دهد.