بررسي سيماي معشوق در شعر طاهربگ جاف

ادبيات غنايي، يكي از گونه‌هاي ادبي است كه بيانگر احساسات و عواطف شخصي شاعر است و معادل قديم آن كلمه غزل است. موضوع اصلي غزل، بيان احساسات و عواطف و ذكر جمال و كمال محبوب و معشوق و شكايت از بخت و روزگار است و به دو نوع جسماني( عاشقانه) و روحاني( عرفاني) تقسيم مي‌شود. ادبيات و زبان‌هاي مختلف سرشار از بيان اين احساسات و عواطف در قالب شعر مي‌باشد. ادبيات غني كردي نيز به عنوان يكي از زبان‌هاي زنده و پوياي دنيا شاهد بيان اين احساسات است. يكي از اين شاعران، طاهربگ جاف، شاعر اهل سليمانيه عراق، است كه در شعر خويش توجه خاصي به محبوب و معشوق زميني داشته و به توصيف زيبايي وي پرداخته است. طاهربگ در قسمت ديگري از اشعارش به بيان سختي عشق، شكايت از محبوب، هجران محبوب و نيز درخواست مهر از وي اشاراتي نموده است. مقاله حاضر برآن است با استفاده از روش توصيفي- تحليلي و با بهره‌گيري از قسمت كرديِ ديوان اشعار طاهربگ جاف به بررسي و تبيين سيماي معشوق در شعر وي بپردازد.