اثر بخشي رفتار درماني ديالكتيكي به شيوه ي گروهي بر افسردگي و استرس ادراك شده دانشجويان دختر

مقدمه: اختلال افسردگي با شيوعگسترده اي با حدود 25-10 درصد براي زنان و 12-10 درصد براي مردان در طول عمر به عنوان سرماخوردگي رواني از سال ها پيش معروف بوده است. دوره ي تحصيلي دانشگاهي به واسطه ي حضور عوامل متعدد، دوره ي فشارزايي بوده و احتمال رخ دادن افسرگي در آن بسيار شايع است. پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي رفتار درماني ديالكتيكي به شيوه ي گروهي بر افسردگي و استرس ادراك شده دانشجويان دختر انجام شد. روش كار: اين پژوهش از نوع نيمه تجربي با پيش آزمون و پس آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش، كليه دانشجويان دختر دانشكده علوم انساني دانشگاه آزاد اسلامي نجف آباد كه در سال تحصيلي 97-1396 مشغول به تحصيل بودند. از اين ميان به شيوه نمونه گيري هدفمند 30 آزمودني به كمك پرسشنامه افسردگي بك انتخاب و در دو گروه آزمايش (15 نفر) و كنترل (15 نفر) جايگزين شدند. گروه آزمايش به مدت 8 جلسه 90 دقيقه اي تحت رفتار درماني ديالكتيكي به شيوه ي گروهي قرار گرفت. براي جمع آوري داده ها، از مقياس افسردگي بك و مقياس استرس ادراك شده كوهن و همكاران استفاده شد كه در پيش آزمون و پس آزمون براي هر دو گروه اجرا شد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS 24 و تحليل كوواريانس مانكوا در سطح معناداري P 0.05 تجزيه و تحليل شدند. يافته ها: نتايج نشان دادند كه رفتار درماني ديالكتيكي در بهبود افسردگي(0.801=P) و استرس ادراك شده(0.023=P) دانشجويان دختر مبتلا به افسردگي موثر بوده است. نتيجه گيري: بنابر نتايج بدست آمده، رفتار درماني ديالكتيكي به شيوه گروهي، مي تواند موجب بهبود افسردگي و استرس ادراك شده دانشجويان دختر شود. بنابراين، اين مداخله به عنوان درماني مؤثر در بهبود اين نشانه ها مي تواند كاربرد داشته باشد و مي توان با اجراي آن به بهبود وضعيت مبتلايان به افسردگي كمك كرد.