بررسي و تحليل آيين هاي مربوط به ازدواج در مثنوي معنوي و غزليات شمس

مولانا در مثنوي و غزليات شمس به عنوان يك عارف عاشق، از اجتماع و موضوعات پيرامون مردم غافل نبوده و آثار خود را به محل تلاقي مسائل شخصي و اجتماعي بدل كرده است. در ميان اين مسائل، پرداختن به آيين ازدواج درخور توجه است. در مقالۀ حاضر، با تكيه بر روش توصيفي – تحليلي، آداب و رسوم مربوط به ازدواج در مثنوي و غزليات شمس بررسي شده تا به اين پرسش اصلي پاسخ داده شود كه كاركرد اصلي ذكر آيين‌هايي چون «خواستگاري و خوزه‌گري، چادر و روبند افكندن و مستوري عروس، مهريه، تعيين روز و ماه سعد، بردن هديه (دست‌پيمان، نشاني و قماش)، آذين بستن كوي و برزن، آراستن عروس و حنابستن او، دست-افشاني و سماع و ساز و آواز، جهيزيه و شب گِردك يا زفاف»، در دو اثر مذكور چه بوده است؟ به نظر مي‌رسد مولانا از ين طريق، به تشريح و تبيين بخشي از منظومۀ فكري خود پرداخته و موجب سهولت در فرايند درك مخاطب از مهين‌ترين موضوعات عرفاني، ديني، تعليمي و عاشقانه شده و به مفاهيم انتزاعي، عينيت بخشيده است. ضمن اينكه تشريح كيفيت آيين‌هاي پيرامون ازدواج در فرهنگ ايراني به جنبه‌هاي اجتماعي و مردمي شعر مولانا قوت بيشتري بخشيده است.