نيايش در صحيفه‌ سجّاديه

گفتگو با يك نيروي غيبي كه از ديرباز مورد توجّه انسان بدوي قرار گرفته بود، با اديان ابراهيمي حالت قانونمند گرفت و به صورت مناجات و نيايش درآمد. نيايش با خدا يكي از موارد ارزشمند و مهم در دين اسلام است و در متون مربوط به آموزه ­هاي شريعت و متون صوفيّه بسيار مورد توجّه قرار گرفته است. يكي از مهمترين كتاب هاي ديني كه در آن علاوه بر آموزه ­هاي مذهبي به مسائل عرفاني و ادبي هم پرداخته شده، كتاب صحيفۀ سجّاديّه از امام سجّاد(ع) است. اين مقاله با روش تحليلي- توصيفي به بررسي جايگاه نيايش در كتاب صحيفۀ­ سجّاديّه مي­پردازد. محورهاي اصلي تحقيق عبارتند از: بيان حبّ و محبّت، عشق، توكّل، صبر، رضا، فنا، ذكر، فقر، شكر، توحيد. برآيند پژوهش نشان مي­ دهد كه امام سجّاد(ع) كه در متن كتاب صحيفۀ سجّاديّه مملو از حس و عاطفه بوده ­اند بيشتر به رويكردهاي مبتني بر عشق توجّه داشته­ اند و حتي عشق را مرتبۀ والاتر از محبّت مي­ دانند و معتقد هستند تا محبّت نباشد وصول به عشق صورت نمي­گيرد و امام(ع) محبّت به خويشتن را اولين مرتبه عشق مي­دانند و همان دعاها و انابه و تضرعي كه در دعاهايشان وجود دارد، محبّت به خويشتن است.