بررسي جايگاه گفتمان عدالت در اسناد بالادستي نظام جمهوري اسالمي ايران

بدون عنوان

يكي ازگفتمان هاي اصلي اثرگذار بر پديده ي انقلاب اسلامي ايجاد عدالت در ابعاد اقتصادي و اجتماعي در جامعه بود. چنين هدفي در قالب شعارهاي مردم پيش از انقلاب اسلامي و رهنمودهاي حضرت امام خميني در سال هاي پيش از انقلاب و در آستانه ي انقلاب به وضوح قابل ملاحظه بود. پس از انقلاب نيز اين خواسته و هدف كلان در مباني و بنيان هاي قانون اساسي و اسناد بالادستي خود را نشان داد. مقاله ي حاضر در صدد پاسخ گويي به اين پرسش است كه گفتمان عدالت به چه نحوي در برنامه هاي توسعه بازنمايي شده است؟ به عبارت ديگر گفتمان عدالت چه جايگاهي در اسناد بالادستي در طي چهار دهه پس از پيروزي انقلاب اسلامي داشته است؟ در پاسخ به اين پرسش اين مقاله با در نظر گرفتن سلسله مراتب اسناد بالادستي سياست هاي متاثر از گفتمان عدالت اقتصادي و اجتماعي را با استفاده از روش اسنادي گردآوري كرده و با روش تجزيه و تحليل تفسيري آن ها را مورد تحليل قرار مي دهد. بررسي اسناد بالادستي نظام جمهوري اسلامي نشان مي دهد سياستگذار براي ايجاد عدالت از سياستگذاري توامان در دو حوزه اقتصادي و اجتماعي استفاده نموده است. به اين ترتيب كه براي رفع موانع عدالت اجتماعي به ايجاد اهرم هايي از طريق تامين و تقويت عدالت اقتصادي پرداخته است اما چنين سياستگذاري اي در طول زمان با تغيير، تحول و تكامل مواجه بوده است.

فاقد چكيده