نقش GW0742، آگونيست PPARβ/δ، بر آنژيوژنز قلبي در رت‌هاي نرمال و ديابتي

مقدمه: گيرنده‌هاي فعال كننده‌ي تكثير پراكسي‌زوم‌ها (Peroxisome proliferator–activated receptors يا PPAR) گروهي از فاكتورهاي نسخه برداري وابسته به ليگاند هستند كه در انسان داراي 3 ايزوفرم شناخته شده‌ي β/δ، γ و α مي‌باشند. از آن جايي كه PPARs روي عملكرد سيتوكاين‌ها و فاكتورهاي رشد اثر مي‌گذارند، اعتقاد بر اين است كه PPAR‌ها ممكن است در مكانيسم‌هاي مولكولي تنظيم كننده‌ي آنژيوژنز دخالت داشته باشند. هدف ما در اين پژوهش، بررسي اثر فعال‌سازي PPARβ/δ توسط GW0742 به عنوان آگونيست اختصاصي اين ايزوفرم بر روي آنژيوژنز در عضله‌ي قلبي رت‌هاي شاهد و ديابتي بود. روش‌ها: 24 رت نر به طور تصادفي به 4 گروه 6 تايي تقسيم و تحت درمان قرار گرفتند. جهت ايجاد ديابت از داروي استرپتوزوتوسين استفاده گرديد. گروه 1: شاهدهايي كه حلال دارو دريافت كردند، گروه 2: شاهدهايي كه روزانه 1 ميلي‌گرم به ازاي هر كيلوگرم وزن بدن GW0742 به صورت تزريق زير جلدي دريافت كردند. گروه 3: ديابتي‌هايي كه حلال دارو دريافت كردند و گروه 4: ديابتي‌هايي كه روزانه 1 ميلي‌گرم به ازاي هر كيلوگرم GW0742 به صورت تزريق زير جلدي دريافت كردند. پس از 21 روز، عضله‌ي قلب حيوانات خارج شد و ميزان تراكم مويرگي آن با استفاده از ايمونوهيستوشيمي ‌بررسي گرديد. يافته‌ها: نتايج نشان دادند كه ميانگين تراكم مويرگي عضله‌ي قلبي در حيوانات ديابتي كمتر از حيوانات شاهد بود (0.08 = P). تجويز GW0742 باعث افزايش تراكم مويرگي در عضله‌ي قلبي حيوانات ديابتي (11.3 ± 215.82 در مقابل 13.32 ± 121.71مويرگ در ميلي‌متر مربع) گرديد (0.05 P)، در حالي كه تغييري معني‌دار در ميزان تراكم مويرگي عضله‌ي قلبي حيوانات شاهد (8.97 ± 156.3 در مقابل 11.08 ± 153.78 مويرگ در ميلي‌متر مربع) ايجاد نكرد (0.05 P). نتيجه‌گيري: يافته‌هاي ما نشان داد كه ديابت با كاهش آنژيوژنز در عضله‌ي قلبي همراه است و تجويز GW0742 به عنوان آگونيست PPARβ/δ توانست موجب بهبود آنژيوژنز در عضله‌ي قلبي رت‌هاي ديابتي گردد، در حالي كه در عضله‌ي قلبي رت‌هاي شاهد اين اثر را نداشت.