مقايسه‌ي اثر درماني كلوتريمازول و تولنفتات در درمان انواع گونه‌هاي قارچي مولد اتومايكوزيز در دو بيمارستان آموزشي اصفهان

مقدمه: اتومايكوزيز عفونت مايكوتيك سطحي كانال گوش خارجي است كه به صورت حاد، تحت حاد و مزمن بروز مي‌كند. عامل 6.5 تا 12.5درصد اوتيت‌هاي اكسترنال مي‌باشد. داروهاي موضعي توصيه شده براي درمان اين مشكل شامل استروييدها، آنتي‌سپتيك‌ها، محلول‌هاي اسيدي، ضد قارچ‌ها و عوامل خشك‌كننده مي‌باشند. هدف از اين مطالعه شناسايي نوع قارچ و مقايسه‌ي بازدهي درمان توسط دو داروي كلوتريمازول و تولنفتات و ميزان عود پس از درمان بود. روش‌ها: اين مطالعه يك كارآزمايي باليني بود كه بر روي 54 بيمار با تشخيص اتومايكوزيز اثبات شده (بر اساس كشت و اسمير با تعيين جنس و گونه‌ي قارچ) انجام گرفت. مقايسه‌ي اثر دو داروي تولنفتات و كلوتريمازول بر روي درمان و عود پس از آن بر روي انواع قارچ انجام شد. يافته‌ها: پس از اتمام دوره‌ي درمان، در گروه كلوتريمازول 22 نفر (81.5 درصد) و در گروه تولنفتات 21 نفر (77.8 درصد) بهبود يافتند (0.99 = P). همچنين از 43 بيماري كه پس از درمان بهبودي پيدا كرده بودند، در 15 نفر (34.9 درصد)، بيماري عود نمود. موارد عود بيماري در گروه تحت درمان با كلوتريمازول و تولنفتات به ترتيب 8 و 7 نفر مورد (36.4 درصد در مقابل 33.3 درصد) بود و اختلاف بين دو گروه معني‌دار نبود (0.99 = P). نتيجه‌گيري: طبق نتايج اين مطالعه و مقايسه‌ي آن با ديگر مطالعات مشابه، هر دو داروي كلوتريمازول و تولنفتات داراي تأثير مناسبي در درمان عفونت‌هاي قارچي گوش هستند و با توجه به موارد عدم بهبودي و عود بيماري بايد در جهت كشف ساير روش‌هاي درماني اتومايكوزيس تلاش نمود و در حال حاضر، مي‌توان با توجه به ساير جنبه‌هاي درماني مانند مسايل اقتصادي از هر كدام از اين دو دارو استفاده نمود.