مقايسه‌ي سلامت روان و مؤلفه‌هاي روان‌شناسي مثبت (اميد، شادي و معنويت) در دانشجويان پزشكي دانشگاه علوم پزشكي اصفهان بر حسب سال‌هاي مختلف تحصيلي و ارتباط آن با پيشرفت تحصيلي آنان

مقدمه: از آن جايي كه پزشكان نقش مهمي در حفظ بهداشت و سلامت جامعه ايفا مي‌كنند، ضروري است كه آن‌ها نه تنها از سلامت جسماني و رواني كافي برخوردار باشند، بلكه از لحاظ ويژگي‌هاي مثبت و ارتقاي سطح سلامت نسبت به ساير افراد بالاتر باشد. هدف اين مطالعه، بررسي و مقايسه‌ي سلامت روان و مؤلفه‌هاي روان‌شناسي مثبت از جمله شادي، اميد و معنويت در دانشجويان پزشكي در طول سال‌هاي مختلف تحصيلي بود. روش‌ها: اين مطالعه‌ي مقطعي بر روي يك نمونه‌ي تصادفي 332 نفري از دانشجويان پزشكي دانشگاه علوم پزشكي اصفهان در سال 1392 انجام شد. از 28-GHQ (General health questionnaire)، پرسش‌نامه‌ي شادي Oxford و مقياس اميد Allison، و پرسش‌نامه‌ي سلامت معنوي Schneider استفاده شد. داده‌هاي به دست آمده توسط نرم‌افزار SPSS نسخه‌ي 20 و آزمون‌هاي t، آناليز واريانس، ضريب همبستگي Pearson و Logistic regression مورد تحليل قرار گرفت. يافته‌ها: دركل شركت كنندگان، ميانگين نمره‌ي سلامت معنوي، 15.678 ± 90.201، سلامت روان 15.678 ± 27.798، شادي 17.274 ± 68.385 و اميد 3.154 ± 23.373 به دست آمد. نمره‌ي شادي در بين سال‌هاي مختلف تفاوت معني‌دار داشت (0.05 P). همچنين ضريب همبستگي Pearson نشان داد كه بين شادي، اميد و معنويت با سلامت روان و خرده مقياس‌هاي آن ارتباط معني‌داري وجود دارد (0.05 P). تنها معنويت، با معدل تحصيلي دانشجويان ارتباط معني‌دار داشت. نتيجه‌گيري: كاهش معني‌دار نمره‌ي شادي بين دانشجويان سال‌هاي ابتدايي و انتهايي و همچنين ارتباط معني‌دار شادي، اميد و معنويت با سلامت روان، توجه به سرمايه‌ي روان‌شناختي دانشجويان را ضروري مي‌سازد.