بررسي اثر هوموسيستئين و آسپرين بر روي پارامترهاي انعقاد و ضريب نفوذپذيري لخته در شرايط آزمايشگاهي

مقدمه: برخي مطالعات نشان داده‌اند كه افزايش هوموسيستئين در خون، تغييراتي در سيستم انعقاد و فيبرينوليز ايجاد مي‌نمايد، ولي مكانيسم دقيق آن روشن نيست. هدف از اين مطالعه بررسي و مقايسه‌ي غلظت‌هاي مختلف هوموسيستئين و آسپرين بر روي پارامترهاي انعقاد و ضريب نفوذپذيري لخته در پلاسماي افراد سالم بود. روش‌ها: ابتدا پلاسماي غني از هوموسيستئين (50، 100، 200 ميكرومولار) و آسپرين (1، 10، 100 ميلي‌گرم در ليتر) تهيه گرديد و پس از انكوبه نمودن در 37 درجه‌ي سانتي‌گراد به مدت 24 ساعت، پارامترهاي انعقاد به روش كدورت‌سنجي تعيين شدند. همچنين ضريب نفوذپذيري لخته تعيين گرديد. از آزمون Student-t براي تجزيه و تحليل داده‌ها استفاده شد. يافته‌ها: اثر متقابل هوموسيستئين در غلظت 200 ميكرومولار با آسپرين 100 ميلي‌گرم در ليتر در زمان كل انعقاد (1.15 ± 820.00 ثانيه)، حداكثر سرعت انعقاد (0.003 ± 0.232) و ضريب نفوذپذيري لخته [0.151 ± (6-10 × 1.108)] نسبت به گروه هوموسيستئين با غلظت 200 ميكرومولار به ترتيب برابر با 12.8 ± 555.0 ثانيه، 0.008 ± 0.258، 0.0381 ± (6-10 × 0.493) معني‌دار بود. هوموسيستئين 200 ميكرومولار همراه با آسپرين 1 ميلي‌گرم در ليتر بر روي هيچ يك از شاخص‌ها اثر معني‌داري نداشت. هوموسيستئين 100 ميكرومولار با آسپرين 1 ميلي‌گرم در ليتر در برابر هوموسيستئين 100 ميكرومولار تنها در ضريب نفوذپذيري لخته [به ترتيب 0.071 ± (6-10 × 0.787) و 0.053 ± (6-10 × 0.636)] اثر معني‌داري داشت. نتيجه‌گيري: آسپرين با مقادير بيشتر از 1 ميلي‌گرم در ليتر بر روي غلظت‌هاي بالاتر هوموسيستئين تأثير بيشتري دارد، به طوري كه با ايجاد وقفه در مرحله‌ي انعقاد، لخته ديرتر تشكيل مي‌شود و با عملكردي كه بر روي ساختار لخته دارد نفوذپذيري آن را افزايش مي‌دهد.