بررسي مقايسه‌اي سود و زيان دو روش بيهوشي تهويه‌ي ريوي با دي ‌اكسيد كربن انتهاي دمي بالا و پايين حين بيهوشي عمومي

مقدمه: در تهويه‌ي ريه‌ها حين بيهوشي عمومي، سعي مي‌شود غلظت دي ‌اكسيد كربن انتهاي دمي در حد mmHg 1-0 حفظ شود. به نظر مي‌رسد روش بيهوشي تهويه‌ي ريوي با دي اكسيد كربن انتهاي دمي بالا از اتلاف گازهاي تازه‌ي تنفسي و داروهاي بيهوشي جلوگيري مي‌كند و مقرون به صرفه مي‌باشد. از اين رو مطالعه‌ي حاضر با هدف تعيين مقايسه‌اي سود و زيان دو روش بيهوشي تهويه‌ي ريوي با دي اكسيد كربن انتهاي دمي بالا و پايين حين بيهوشي عمومي، به انجام رسيد. روش‌ها: در اين كارآزمايي آينده‌نگر يك سو كور، بيماران به طور تصادفي در دو گروه 34 نفره قرار گرفتند. گروه مورد با روش دي اكسيد كربن انتهاي دمي بالا و گروه شاهد با روش دي اكسيد كربن انتهاي دمي پايين تحت تهويه قرار گرفتند. بيماران دو گروه از نظر دي اكسيد كربن انتهاي دم و بازدم، شاخص‌هاي هموديناميك، مقدار ايزوفلوران، گازهاي تازه‌ي مصرفي و هزينه‌ي آن‌ها مورد بررسي و مقايسه قرار گرفتند. نتايج به دست آمده به وسيله‌ي نرم‌افزار SPSS مورد بررسي قرار گرفت. مقدار و هزينه‌ي گاز تازه‌ي تنفسي مصرفي در طي مدت عمل جراحي در گروه مورد به صورت معني‌داري كمتر از گروه شاهد بود (P 0.001). همچنين مقدار و هزينه‌ي ايزوفلوران مصرفي در طي مدت عمل جراحي در گروه مورد به صورت معني‌داري كمتر از گروه شاهد بود (P 0.001). نتيجه‌گيري: استفاده از روش بيهوشي با دي اكسيد كربن انتهاي دمي بالا، با اتلاف كمتر و مصرف پايين‌تر گازهاي تازه‌ي تنفسي و داروهاي بيهوشي استنشاقي همراه است و در نهايت، هزينه‌ي كمتري را بر بيمار و سيستم بهداشتي تحميل مي‌كند.