شرح احوال و بررسي ديوان شعاعي قاجار

فاقد عنوان لاتين

آنچه از گنجينة ميراث ادبي مكتوب ما در دسترس است اندك نيست ليكن با تمام كوشش‌هايي كه در جهت احيا و شناساندن اين آثار صورت پذيرفته، شاعران، نويسندگان و آثاري كه هنوز در انزوا قرار دارند، كم نيستند. يكي از شاعران ادب فارسي كه در عصر خويش از شاعران توانا و مشهور بوده، «محمد حسين بن عيسي دولو بيگلربيگي» متخلّص به «شعاعي» است كه در دوره قاجار مي ­زيسته و آثارش جزء دورة بازگشت ادبي است. ديوان شعاعي قاجار شامل مثنوي ­هاي «مصيبت نامه» و «مختارنامه»، غزليّات و قالب­هاي ديگر همچون قطعه، قصيده، ترجيع بند، تركيب بند، رباعي و ... است كه در مجموع حدود هفده هزار بيت است. در مثنوي­ ها از شاهنامه فردوسي و در غزليّات از سعدي تقليد كرده است. در اين مقاله نگارندگان با استفاده از تصاوير دو نسخة اين كتاب، يكي متعلّق به كتابخانه ملي با شمارة 970 ف و ديگري متعلّق به كتابخانه ملك با شمارة 4749 ش، به معرفي اين نسخ پرداخته­ و محتوا و مضامين شعري شاعر را بررسي كرده ­اند.