معرفي و بررسي ديوان ملاحسن حافي هروي

فاقد عنوان لاتين

ملاحسن حافي هروي متوفاي 1304 هجري قمري، از شاعران دورۀ قاجاري است. ديوان اشعار به‌جاي‌مانده از وي شامل سه نسخه در كتابخانه‌هاي ايران و دربردارندۀ 2112 بيت شعر در قالب مثنوي، غزل، قصيده، ترجيع‌بند، دوبيتي و تك‌بيتي است. قالب مسلط ديوان اشعار وي غزل است. سبك ادبي رايج در اشعارش، سبك بازگشت ادبي است. وي در زبان بيشتر به سبك خراساني و در محتوا به سبك عراقي بازگشت نموده و كوشيده سبكي مابين اين دو ارائه بدهد. تقليد وي از اشعار مولانا و حافظ و سعدي كاملاً مشهود است. وي براي ايجاد موسيقي در اشعارش، از انواع عوامل موسيقي‌ساز بيروني (وزن)، كناري (قافيه و رديف)، دروني و معنوي، و نيز صنايع بديعي و انواع صور خيال بهره مي‌جويد تا شعري موزون و آهنگين و خيال‌‌انگيز پديد آورد. وي شاعري است شيعه‌مذهب و دلبستگي‌اش به خاندان اهل بيت(ع)، به‌خصوص علي(ع)، در اشعارش منعكس شده است. وي در اشعارش خودش را طرفدار فرقۀ خاصي نمي‌داند، اما در تفكر از انديشۀ وحدت وجودي و انسان كامل ابن‌عربي متأثر است. در اين پژوهش، ضمن معرفي نسخه‌هاي خطي ديوان اشعار وي، ويژگي‌هاي رسم‌الخطي، ويژگي‌هاي سبكي اعم از زباني، فكري و بياني ديوان وي بررسي شده و مختصري به زندگي وي اشاره مي‌شود.