بررسي نقش ميانجي گرايش به كارآفريني در ارتباط بين مديريت راهبردي منابع انساني و عملكرد كاركنان(مطالعه موردي: دانشگاه شاهد)

در سال‌هاي اخير موضوع اصلي پژوهش‌هاي مديريت منابع انساني تأثير نظام ­ها و رويه­ هاي مديريت منابع انساني بر عملكرد سازمان و كاركنان بوده است. با افزايش رقابت و گسترش راهبردهاي توسعه منابع انساني، دانشگاه شاهد تلاش خود را براي حفظ كاركنان مستعد به كار گيرد و روحيه كارآفريني را در بين كاركنان خود افزايش دهد تا بهترين عملكرد حاصل شود. در اين پژوهش نقش ميانجي گرايش به كارآفريني در ارتباط بين مديريت استراتژيك منابع انساني و عملكرد سازمان (كاركنان و مالي) در دانشگاه شاهد مورد بررسي قرار گرفته است. جامعه آماري اين پژوهش كاركنان دانشگاه شاهد بوده كه با استفاده از روش برآورد حجم نمونه از جامعه محدود، نمونه‌اي با حجم 143 نفر برآورد شد. براساس مباني فلسفي پژوهش، جهت گيري پژوهش از نوع كاربردي است؛ استراتژي پژوهش از نوع پيمايشي – مطالعه موردي است. داده ­هاي جمع آوري شده، با استفاده از نرم افزار PLS به صورت استنباطي تجزيه و تحليل گرديد. نتايج نشان داد كه مديريت استراتژيك منابع انساني بر عملكرد مالي و عملكرد كاركنان تأثير مثبت داشته، همچنين گرايش به كارآفريني عملكرد مالي و عملكرد كاركنان دانشگاه را تحت تأثير مثبت قرار مي دهد، در نهايت مشخص شد گرايش كارآفرينانه به عنوان متغير ميانجي گر در ارتباط بين مديريت استراتژيك منابع انساني و عملكرد مالي و عملكرد كاركنان مي باشد كه اين تأثير مثبت است.