ﺑﺎﺳﺘﺎنﮔﺮاﯾﯽ در ﻓﺮﻫﻨﮓ و ادﺑﯿﺎت دوران ﺳﺎﻣﺎﻧﯽ

ﭘﺲ از اﺳﺘﯿﻼي اﻋﺮاب در ﺧﺮاﺳﺎن و ﻣﺎوراءاﻟﻨﻬﺮ و ﺳﺎﯾﺮ ﻗﻠﻤﺮو ﺳﺮزﻣﯿﻦ اﯾﺮان، ﺟﻨﺒﺶﻫﺎي آزاديﺧﻮاﻫﯽ و اﺳﺘﻘﻼلﻃﻠﺒﯽ رواج ﭘﯿﺪا ﮐﺮد. اﯾﻦ ﺟﻨﺒﺶﻫﺎ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﭘﯿﺪاﯾﺶ دوﻟﺖﻫﺎي ﻣﻠّﯽ ﻃﺎﻫﺮﯾﺎن، ﺻﻔﺎرﯾﺎن و ﺳﺎﻣﺎﻧﯿﺎن ﺷﺪ. در ﺗﺤﮑﯿﻢ اﺳﺘﻘﻼل دوﻟﺖﻫﺎي ﻣﺬﮐﻮر زﺑﺎن ﻓﺎرﺳﯽ ﻧﻘﺶ وﯾﮋهاي داﺷﺖ. ﺳﺎﻣﺎﻧﯿﺎن از ﺟﻤﻠﻪ ﺣﮑﻮﻣﺖﻫﺎﯾﯽ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ در راﺳﺘﺎي زﻧﺪه ﮐﺮدن ﺳﻨّﺖﻫﺎي ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﯽ ﺑﻪ ادﺑﯿﺎت ﭘﺎرﺳﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﻧﺸﺎن دادﻧﺪ و ﺛﻤﺮات ﺧﻮﺑﯽ ﺑﺮ ﺟﺎي ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺷﺎﻫﻨﺎﻣﮥ ﺣﮑﯿﻢ ﺗﻮس ﻧﻤﻮﻧﻪاي از آن اﺳﺖ. در اﯾﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ ﺑﻪ روش ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪاي و ﺑﻪ ﺷﯿﻮة ﺗﻮﺻﯿﻔﯽ- ﺗﺤﻠﯿﻠﯽ، راﻫﺒﺮد ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﺳﺎﻣﺎﻧﯿﺎن و ﻧﮕﺮش ﺑﻪ دورة ﺑﺎﺳﺘﺎن در ادﺑﯿﺎت آن دوران ﺑﺮرﺳﯽ ﻣﯽﺷﻮد. ﯾﺎﻓﺘﮥ ﭘﮋوﻫﺶ ﻧﺸﺎن ﻣﯽدﻫﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻣﺎﻧﯿﺎن ﺑﺴﺘﺮﻫﺎي ﻻزم را ﺑﺮاي روﯾﮑﺮد ﺑﻪ ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﮕﺮاﯾﯽ در ﻋﺮﺻﮥ ادﺑﯿﺎت و ﻓﺮﻫﻨﮓ را در زﻣﺎﻧﮥ ﺧﻮﯾﺶ ﻓﺮاﻫﻢ ﮐﺮدﻧﺪ.

this article has no abstract