زن و عقلانيت برمبناي انسان‌شناسي فارابي‬‬‬‬‬‬‬‬

فاقد عنوان لاتين

در آراي انديشمندان و نيز فارابي، درباره زنان، عباراتي دال بر نسبت ضعف ونقص عقل به آنان وجود دارد كه سوءبرداشت­ها و ابهاماتي را درپي داشته ­است. جستجو در آراي انسان‌شناسي فارابي و تطبيق نظرات وي در مورد زن، راهي است براي تشخيص و برخورد منطقي با تمايزات زن و مرد. انسان ­شناسي فارابي نشان مي­دهد، زن و مرد ازلحاظ برخورداري از موهبت عقل و قواي حاسه و متخيله، با يكديگر تفاوتي ندارند.­وي دركسب سعادت، هم خود فرد و هم جامعه را دخيل دانسته و جنسيت را وارد نمي‌كندبا تفكيك ساحت خردمندي و خردورزي قابل تبيين است. زنان و مردان در ساحت خردمندي (برخورداري اوليه از قواي عقلاني) يكسان هستند اما در خردورزي (به­فعليت رساندن قواي عقلاني) موانع متفاوت دارند و اين موانع تا­كنون براي زنان بيش از مردان تحقق يافته­‫است. اولين مانع،برمبناي نظام مزاج شناسي، غلبه بيشتر طبع سردي در زنان و تأثير آن بر قواي عاقله است.دوم، محدوديت زنان از كسب تجربه است كه برخاسته از نظام‌ها و فرهنگ‌هاي حاكم بر جوامع بوده و منجر به نقصان عقل تجربي مي‌شود كه در صورت بروز براي مران نيز به ضعف خردورزي منجر مي­شود. به عبارتي مانع ذاتي براي تعقل زنان نيست بلكه هردو عرضي و قابل‌رفع است.