واكاوي تطبيقي مضامين مهدويّت در شعر سيد حسن شيرازي و خوشدل تهراني

بدون عنوان

در اين پژوهش، نخست بنابر جايگاه و رسالت ادبيّات تطبيقي- بر بنيان ديدگاه‌هاي مكتب امريكايي، كه تأكيد بر مطالعات زيباشناختي، ميان‌رشته‌اي و بينافرهنگي از ويژگيهاي برجستۀ اين نظريه است، پيش‌رفته و با هدف بيان وجوه شباهتها و تفاوتهاي شعري و به روش تطبيقي- تحليلي با استناد به شواهدي از اشعار دو شاعر به بررسي اين مضامين پرداخته است. يافته‌هاي پژوهش بيانگر اين است كه اين دو شاعر داراي مباحث مشتركي همچون انتظار و طول غيبت (مناجات و دعا، بشارت به ظهور و اميد به فرج)، برپايي عدالت، از بين‌بردن ظلم و ستم و... بوده­اند؛ در اين ميان افتراقاتي همچون؛ گريه بر انتظار، اميد به فرج و پرچمداري ولايت الهي در زمينۀ مهدويت، جلوه­اي خاصّ به شعر خوشدل تهراني بخشيده است. نتايج نشان مي‌دهد كه اشعار مهدوي خوشدل به سبب خلق تصاوير ادبي زيبا و مضامين گوناگون، نمود برجسته ­تري نسبت به اشعار سيّدحسن شيرازي دارد و از تأثيرگذاري بيشتري بر مخاطب برخوردار است.

فاقد چكيده