مدل توسعه سرمايه انساني در وزارت نفت ايران

منابع انساني هر سازمان، با ارزش‌ترين عامل توليد و منبع اصلي زاينده مزيت رقابتي است و برنامه‌ريزي جهت توسعه و بهسازي آن امري ضروري است. اين پژوهش به‌منظور ارائه مدلي براي توسعه سرمايه انساني انجام گرفته است. اين پژوهش كاربردي و از نوع توصيفي- پيمايشي به شمار مي رود كه با استفاده از پرسشنامه و مصاحبه نيمه‌ساختاريافته انجام شده است. در مرحله اول، به منظور شناخت وزارت نفت از نظر وضعيت توسعه سرمايه انساني و شناسايي عوامل تاثيرگذار بر آن، پرسشنامه باز تهيه شده و با تحليل نتايج بدست آمده مدل مفهومي طراحي گرديد. در ادامه به منظور استخراج روابط بين متغيرها، تعيين ضرايب وزني شاخص ها و ارائه مدل رياضي تحقيق، پرسشنامه دوم طراحي شد. پس از تاييد روايي مدل طبق نظر صاحب نظران و خبرگان و تاييد پايايي آن از طريق آلفاي كرونباخ، در بين تعدادي از خبرگان كه بر اساس شرايط خاص خبرگي و به روش قضاوتي انتخاب شده بودند، توزيع گرديد. داده‌هاي بدست آمده بر اساس رويكرد پويايي سيستم‌ها و با استفاده از نرم‌افزار ونسيم، به روش سناريو‌نويسي مورد تحليل قرار گرفت. در مجموع تعداد شش سناريو در نظر گرفته شد كه در ميان آنها "بهبود توانايي كاركنان" به‌عنوان جذاب‌ترين سناريو و "بهبود برنامه‌هاي نرم‌افزاري آموزش و توسعه" و "بهبود اعتماد و روابط متقابل" به‌عنوان سناريوهاي قوي پژوهش شناسايي گرديد. نتايج نشان داد وزارت نفت براي توسعه سرمايه‌هاي انساني خود بايد در نخستين گام اقدام به توانمندسازي كاركنان نمايد. از آنجايي‌كه توانمندي داراي ابعاد عيني و ذهني است، تقويت ظرفيت‌هاي روحي و اعتماد به نفس كاركنان بايد با افزايش سطح مهارت و توانايي‌هاي تجربي آنان همراه شود تا سازمان به سطح قابل‌قبولي از بهره‌وري دست يابد