نقش مديريتِ استعداد در بُروز قابليت‌هاي نوآورانه در شركت نفت‌وگاز پارس

هدف اين تحقيق، مطالعه‌ نقش مديريت استعداد در بُروز قابليت‌هاي نوآورانه بود. روش شناسي اين تحقيق از نظرهدف، بنيادي و بر حسب روش گردآوري داده­ ها و ماهيت پژوهش، توصيفي- پيمايشي به شمار مي رود. براي جمع آوري اطلاعات از مصاحبه، روش دلفي و تكميل پرسشنامه استفاده شد. جامعه آماري پژوهش را خبرگان آگاه و متخصصان حوزه مديريت استعداد و شايستگي حرفه­ اي كاركنان تشكيل داده است كه از سوابق بالايي در سطوح تصميم­ گيري و اجرايي و همين طور سابقه آكادميك در اين حوزه برخوردار بودند. حجم نمونه بر اساس فرمول كوكران 103 نفر تعيين شد كه با استفاده از روش نمونه گيري تصادفي ساده انتخاب شدند. روايي صوري پرسشنامه با نظر خبرگان و پايايي با محاسبه ضريب آلفاي كرونباخ با مقدار 0/886 مورد تأييد قرار گرفت. براي بررسي و آزمون فرضيه‌ها و بررسي روابط علّيِ متغيرهاي موجود در تحقيق، از مدل‌سازي معادلات ساختاري با استفاده از نرم‌افزار PLS2 استفاده شد. در اين پژوهش، سازوكارهاي اجرايي، موانع و تسهيل گرهاي اجراي مدل نيز مورد بررسي قرار گرفت. نتايج تحقيق نشان داد كه مديريت استعداد با در نظر گرفتن متغيرهاي تعديل گر (فردي، محيطي، سازماني، انساني، بافتاري و فرهنگي) در بُروز قابليت‌هاي نوآورانه تأثيرگذار هستند.