اثربخشي آموزش حل مسئله بر خودتعييني در دانش آموزان با ناتواني يادگيري

هدف از اين پژوهش، سنجش اثربخشي آموزش حل مسئله بر خودتعييني در دانش‌آموزان با ناتواني يادگيري بود. نمونه پژوهش مشتمل بر 30 دانش‌آموز پسر مبتلا به ناتواني يادگيري در پايه‌ پنجم دبستان بود كه به شيوه‌ هدفمند از مراكز اختلالات يادگيري در سطح شيراز انتخاب شدند. افراد نمونه به گونه تصادفي در هر دو گروه كنترل و آزمايش قرار گرفتند و گروه آزمايش آموزش حل مسئله را دريافت كرد. از مقياس خودتعييني شلدون و دسي (1996) به عنوان ابزار پژوهش استفاده شد. اين پرسش‌نامه داراي دو بعد انتخاب و خودآگاهي بود. پايايي اين مقياس از روش آلفاي كرونباخ و روايي اين مقياس از روش همسبتگي نمره ابعاد با نمره كل سنجيده شد و نتايج حاكي از روايي و پايايي قابل پذيرش ابزار مي‌باشد. پيش از شروع آموزش حل مسئله، مقياس خودتعييني در هر دو گروه به عنوان پيش‌آزمون اجراء شد. جلسه‌هاي آموزشي با استفاده از داستان‌گويي مشتمل بر 18 جلسه‌ 90 دقيقه‌اي بود و هر هفته 3 بار تشكيل مي‌شد در حالي ‌كه گروه كنترل هيچ‌گونه آموزشي دريافت نكردند. پس از آموزش، مقياس خودتعييني به وسيله دانش‌آموزان هر دو گروه به عنوان پس‌آزمون تكميل گرديد. جهت تجزيه و تحليل داده‌ها از روش آماري تحليل كواريانس استفاده شد. نتايج نهايي اين پژوهش نشان دادند، دانش‌آموزاني كه آموزش حل مسئله را دريافت كرده بودند، در خودتعييني، ابعاد انتخاب و خودآگاهي نسبت به دانش‌آموزاني كه آموزش حل مسئله را دريافت نكرده بودند، نمره اي بيش‌تر داشتند. بنابراين، يافته‌هاي مطالعه نشان داد كه آموزش حل مسئله در خودتعييني تأثير مثبت دارد.