مباني مشروعيت « امرا » در امارت‌هاي كرد (از قرن 10 هجري تا 13 هجري / 16 تا 19م)

قوم كُرد در زمره قديمي­ ترين ساكنان مناطق غرب و شمال غرب ايران، شمال بين ­النهرين و اطراف درياچه وان هستند. تاريخ سكونت آنان در منطقه ­اي كه اكنون كردستان ناميده مي­شود، از سقوط نينوي در سال 612 ق . م ، تا اكنون بلا انقطاع استمرار داشته­ است. (توما بوا،2010: 167) تاريخ تشرف به اسلام و يا فتح اسلامي سرزمين هاي محل استقرار آنها بدرستي معلوم نيست، ليكن مطابق اسناد موجود، ابتدا عزره(عروه) بن قيس در زمان امارتش در حلوان به عصر عمربن خطاب به شهرزور لشكر كشيد، ليكن فتحي صورت نگرفت. تا اينكه عتبه بن فرقد امارت يافت و حلوان (بلاذري،1346: 177) و موصل و نواحي همجوار كردنشين را يكي پس از ديگري با شرايط صلح فتح كرد (قدامه بن جعفر،1998 : 381-382). و از اين پس كُردها نيز به قلمرو اسلام در آمدند.

this article has no abstract