اثربخشي كيفيت زندگي درماني بر اعتياد به اينترنت، اهمال كاري و كم رويي دانش آموزان

Efficacy of Quality of Life Therapy on Internet Addiction, Procrastination, and Shyness of Students

زمينه و هدف : هدف از انجام پژوهش حاضر، تعيين اثربخشي كيفيت زندگي درماني بر اعتياد به اينترنت، اهمال‌كاري وكم‌رويي دانش‌آموزان دختر دوره متوسطه دوم شهر كاشان بود. مواد و روش‌ها: اين مطالعه به روش نيمه آزمايشي همراه با مراحل پيش‌آزمون، پس‌آزمون، پيگيري و گروه شاهد انجام گرفت. جامعه‌ آماري تحقيق را دانش‌آموزان دختر دوره متوسطه دوم شهر كاشان تشكيل داد كه از بين آن‌ها، 50 نفر به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش (25 نفر) و شاهد (25 نفر) قرار گرفتند. آزمودني‌ها در سه مرحله‌ پيش‌آزمون، پس‌آزمون و پيگيري (يك ماه بعد) به ابزارهاي مطالعه شامل پرسش‌نامه اعتياد به اينترنت (Young (Internet Addiction Test يا IAT، مقياس اهمال‌كاري Solomon و Rothblum و مقياس كم‌رويي Check و Boss پاسخ دادند. درمان مبتني بر كيفيت زندگي، طي هشت جلسه به‌ صورت گروهي و به مدت دو ماه براي گروه آزمايش برگزار شد. در اين مدت، گروه شاهد هيچ مداخله‌اي را دريافت نكرد. داده‌ها با استفاده از روش تحليل كواريانس مورد تجزيه‌ و تحليل قرار گرفت. يافته‌ها: آموزش كيفيت زندگي درماني بر اعتياد به اينترنت، اهمال‌كاري و كم‌رويي در مرحله پس‌آزمون و پيگري مؤثر بود (0/050 > P). نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج حاصل شده، مي‌توان دريافت كه كيفيت زندگي درماني بر كاهش اعتياد به اينترنت، اهمال‌كاري و كم‌رويي دانش‌آموزان دختر دوره متوسطه دوم تأثيرگذار مي‌باشد.

Aim and Background: The present research was conducted with the aim of investigating the efficacy of quality of life (QOL) therapy on internet addiction, procrastination, and shyness of second grade high school female students in Kashan, Iran. Methods and Materials: The present research was a pretest-posttest and quasi-experimental study with a control group and follow-up. The statistical population consisted of second grade high school female students in Kashan, from among whom, 50 students were selected and randomly divided into two experimental (25 participants) and control (25 participants) groups. The participants answered the research instruments including the Internet Addiction Test (IAT), Procrastination Assessment Scale for Students (Solomon and Roth Blum), and Shyness Scale (Check and Boss). The experimental group received QOL therapy over 8 group sessions for 2 months. During this period, the control group received no intervention. The data were analyzed using repeated measures ANOVA. Findings: The results obtained from the data analysis indicated that QOL therapy was effective on addiction to internet, procrastination, and shyness in the posttest and follow-up stages (P < 0.05). Conclusions: With regard to the obtained results, it can be concluded that QOL therapy was effective on reducing addiction to internet, procrastination, and shyness of second grade high school female students in Kashan.