بازسازي مفهومي و نظري بازدارندگي در سامانه‌هاي پيچيده و آشوبي

تحول روابط بين­الملل، به سمت سامانه­ هاي پيچيده و آشوبي، بنيان­هاي نظري بازدارندگي كلاسيك را با تغيير و تحول روبه‌رو كرده است. اين تغيير و تحولات سبب ناكارآمدي نظريه بازدارندگي كلاسيك در شرايط نوين شده است. دراين‌راستا، سؤالي كه مطرح مي­شود اين است كه تحول سامانه بين­ الملل درقالب سامانه­ هاي غيرخطي و آشوبي چه تأثيري در سازه فيزيكي و منطقي سامانه بازدارندگي خواهد داشت؟ در پاسخ، اين فرضيه مطرح مي­شود كه با تحول سامانه بين­الملل به سمت پيچيدگي و آشوب، سازه منطقي و فيزيكي نظم منطقه­ اي نيز تغيير پيدا كرده است و آشوبناكي، شبكه و رژيم‌هاي بين‌المللي به‌عنوان سازه نوين نظم مطرح مي‌شوند. متناسب با اين سازه­ ها سامانه بازدارندگي نيز كه تحت تأثير سازه­ هاي سامانه قرار دارد، با تغيير و تحول روبه‌رو شده و شكل‌هاي نويني ازجمله بازدارندگي شبكه­ اي و جمعي پيدا كرده است. مهم‌ترين يافته پژوهش اين است كه سامانه بازدارندگي از يكجانبه­ گرايي به سمت چندجانبه‌گرايي حركت كرده است. اين پژوهش با رويكردي اثبات­ گرايانه و استفاده از روش تحليل آماري به‌دنبال اثبات رابطه متغيرهاي پژوهش است.

this article has no abstract