واكاوي درون‌مايۀ شعر رضوي در سروده‌هاي شاعران معاصر ايلام

از مهمترين درون‌مايه‌هاي شعر آييني ايلام پرداختن به مدح و منقبت ائمۀ اطهار (عليهم‌السلام) است. بسياري از شاعران معاصر ايلامي به سبب گرايش به مذهب تشيع، همواره عشق و ارادت خود را به معصومين (عليهم‌السلام) در لابه ­لاي اشعارشان به زيبايي منعكس كرده‌اند. در اين ميان عرض ارادت و اظهار ادب به پيشگاه امام هشتم (ع) نمود چشمگيري داشته است. شاعران رضوي‌سراي ايلامي بارگاه نوراني آن امام همام را ملجأ آلام دروني خود يافته و با ديدي نوستالژيك از آن ياد كرده‌اند. گاه آن حضرت را به شفاعت خوانده و گاه آرزوي زيارت آستانش را در دل نشانده‌اند، گاه در غم شهادتش ناليده و گاه از فرخندگي ميلادش به خود باليده‌اند و بدين گونه در اثبات حقانيت و ولايت و بيان ارزش‌هاي والاي امام، شعر خود را به زيور مدح ايشان آراسته‌اند. در اين مقاله نگاه اين شاعران به آن امام همام با بررسي هفده مجموعۀ شعري به شيوۀ توصيفي- تحليلي واكاوي شد. از يافته‌هاي تحقيق حاضر آن است كه مهمترين شاخصۀ شعري در بيان مضامين رضوي در شعر شاعران ايلامي وجود بعد نوستالوژيك است كه توانسته است اشتياق شاعران به زيارت امام و غم دوري و غربت از آستان مقدس آن حضرت را به خوبي تداعي كند.

this article has no abstract