تبيين رابطه بين قوميت و جرم: يك پژوهش ميداني دربسترجغرافيايي

فاقد عنوان لاتين

جرم و جنايت از پديده‌هاي رايج در جوامع بشري مي باشند. نرخ جرم و جنايت و شدت و ضعف آن در جامعه انساني، تابعي از وضعيت و كاركرد نهادهاي آن جامعه است رشد لجام گسيخته جرايم در جوامع را بايستي بر مبناي شرايط ساختاري و كاركردهاي اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي حاكم بر آن تحليل نمود. اين مقاله كه حاصل تحقيق نگارنده در خصوص «مطالعه و بررسي جرايم گروه‌هاي قومي در ايران اختصاص يافته، به صورت موردي در استان گلستان به اجرا در آمده است. اين تحقيق به روش اسنادي و پيمايشي به اجرا در آمده است.جامعه آماري تحقيق را كليه محكومان و مجرمان زندان‌هاي استان گلستان تشكيل داده‌اند و اطلاعات و داده‌هاي مورد نياز با استفاده از تحليل محتواي پرونده‌هاي محكومان و تكميل پرسشنامه در بين 460 زنداني جمع‌آوري شده و نتايج زير به دست آمده است : 1- ميزان جرايم تابعي از شرايط ساختاري است كه گروه‌هاي قومي به آن تعلق دارند. 2- ميزان و تنوع جرايم در بين گروه‌هاي قومي به يك اندازه توزيع نشده است به طوري كه بيشترين ميزان جرم در بين گروه قومي سيستاني و كمترين آن در بين گروه‌هاي ترك ملاحظه شده است. 3- اعتياد قاچاق، مصرف مواد مخدر، قتل و سرقت اهم جرايم گروه‌هاي قومي در استان گلستان مي‌باشد. 4- ميزان و تنوع جرايم در بين گروه‌هاي قومي مهاجر به مراتب بيشتر از گروه‌هاي قومي بومي (محلي) است. اين تحقيق نشان داده است كه متغيرهاي محيط اجتماعي در مقايسه با متغيرهاي فيزيولوژيكي و روان شناختي، اثرگذاري بيشتري در افزايش نرخ جرايم در بين گروه‌هاي قومي دارند.