توزيع فضايي سيستم‌هاي نگهدارنده زيستي باهدف مديريت بهينه‌ي رواناب منطقه 2 تهران

فاقد عنوان لاتين

يكي از ابتدايي­ ترين اهداف مديريت رواناب كنترل آن در مبدا مي ­باشد. سيستم نگهدارنده زيستي ازجمله روش­ هاي نوين مديريت رواناب با ردپاي اكولوژيكي اندك است كه به علت هزينه پايين احداث و سهولت نگهداري، موفقيت آنها به ثبت رسيده است. اين سيستم همچنين به عنوان يك سيستم اصلاح زيستي يكي از پيشرفته ترين و به روز ترين سيستم هاي كاهش آلودگي غير نقطه اي و كنترل رواناب در زمان حاضر است. با افزايش سطوح نفوذناپذير، در منطقه 2 رواناب سطحي پس از آلوده كردن اراضي پايين دست به واسطه­ي كانال­ها به رودخانه دركه و فرحزاد رسيده و از طريق سيل برگردان غرب وارد نهر فيروزآباد و نهايتا خود را به جنوب تهران مي ­رساند. هدف اين مطالعه توزيع فضايي اين سيستم­ باهدف بازگرداني مجدد رواناب در جهت احياي مصنوعي و بهبود چرخه­ هيدرولوژي شهري در مقياس منطقه مي­باشد كه با بهره از روش مقايسه زوجي و تحليل فازي انجام شده است. اين مدل با استفاده از معيارهاي شيب، عمق آب زيرزميني، بزرگراه، لكه ­ي سبز و ايستگاه­ آتش نشاني توسعه يافت. مقايسه زوجي در ­نرم­افزار­Expert Choice، فازي سازي معيارها براساس توابع مختلف فازي و نوع پارامتر در­GIS10.3 و تعيين گره­ هاي تجمعي رواناب در Arc Hydro صورت گرفت. نتايج نشان مي­دهد كه بيشترين پهنه­ هاي مستعد جهت توزيع سيستم قسمت­ هاي شرقي با كاربري مسكوني و بزرگراه با پتانسل بالاي توليد رواناب و كمترين آن مربوط به مركز و شمال منطقه با كاربري فضاي سبز است. استفاده از راهبردهاي چندمنظوره با يكپارچه سازي داده هاي شهري سبب پايداري منابع آب براي فضاي سبز و صرفه اقتصادي در درازمدت مي ­گردد.