تحليل مقايسه اي پايداري كالبدي مسكن روستايي در استان لرستان در دوره هاي زماني 1387 و 1392

فاقد عنوان لاتين

مسكن روستايي هم در مباحث گسترده سياسي و هم در مباحث مربوط به مسائل روستايي، به علت اولويت بيشتر قائل شدن براي نيازهاي مسكن شهري نسبت به مسكن روستايي، به صورت حاشيه­اي در آمده است. توسعه و بهسازي سكونتگاه­ هاي انساني و علي­ الخصوص سكونتگاه ­هاي روستايي و مسكن روستايي موضوعي كثيرالوجوه بوده كه پايداري كالبدي يكي از اين وجوه يه شمار مي­رود. در پژوهش حاضر به منظور سطح بندي و تحليل وضعيت پايداري كالبدي شاخص ­هاي مسكن روستايي در استان لرستان در طي دو دوره زماني 1387 و 1392 اقدام به بررسي وضعيت 14 شاخص­ كمي و كيفي مسكن در قالب بعد كالبدي مسكن روستايي در بين شهرستان­هاي استان لرستان گرديد.تحقيق حاضر از نوع تحقيق كاربردي و روش بررسي آن توصيفي – تحليلي مي­باشد.اطلاعات مورد نياز با استفاده از داده­ ها و اطلاعات مركز آمار ايران 1390 و بنياد مسكن انقلاب اسلامي (1387 و 1392) با استفاده از روش­ هاي كمي- تحليلي - تكنيكي در محيط SPSS و EXLL، MATLAB و GIS مورد پردازش قرار گرفت. نتايج حاصل از بررسي پايداري كالبدي مسكن روستايي در دو دوره 1387 و 1392 در استان لرستان با استفاده از روش­ هاي مختلف مدل­ هايTOPSIS ، SAW و Vikor حاكي از وضعيت نامطلوب بيشتر شهرستان ­هاي استان در هر دو دوره مي­ باشد. نتايج اين مطالعه در زمينه پايداري كالبدي مسكن روستايي به نوعي مؤيد رفتار مركز–پيرامون در استان لرستان مي­ باشد. به طوري كه شهرستان­ هاي حوزه مركزي استان داراي پايداري كالبدي بيشتري مي ­باشند و هرچه به طرف پيرامون حركت كنيم ناپايداري كالبدي در بين شهرستان­ هاي استان لرستان افزايش مي يابد.به طور كلي پايداري كالبدي مسكن روستايي در استان لرستان در وضعيت مطلوبي به سر نمي برد اما تمركز بيشتر سياست گذاري هاي مرتبط با حوزه پايداري مسكن روستايي بايد بيشتر حوزه ي پيراموني استان تأكيد داشته باشد.